Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Όταν λιμνάζεις, λιμνάζεις παντού

Είναι πάντα οδυνηρό, και κυρίως στην ποίηση, όταν λιμνάζεις.

Το βλέπεις στα πιο μικρά πράγματα. Όταν μια λέξη δεν σου κάνει πια κι έτσι, χιλιοχρησιμοποιημένη που είναι, προσπαθείς να την αλλάξεις. Όταν ένας στίχος προβλέψιμα σε οδηγεί εκεί που έχεις οδηγήσει τον εαυτό σου ξανά και ξανά, εγκλωβισμένος στα ίδια νοήματα και στις ίδιες εκβολές, δίχως καμία έκπληξη.

Το συναντώ συχνά σε πολλά ποιητικά βιβλία που διαβάζω, αλλά και στα ποιήματα που γράφω. Μου είναι σχεδόν άμεσα φανερό αυτό το συρματόπλεγμα που κρατάει τον ποιητή εσώκλειστο, όχι επειδή αναγνωρίζω τις αδυναμίες του τόσο εύκολα, αλλά επειδή έχω βρεθεί στη θέση του επανειλημμένα, δέσμιος ανάμεσα στην υποτιθέμενη σιγουριά των χαρακωμάτων και στη ριψοκίνδυνη έφοδο.

Κατανοώ όμως τις προσπάθειες όλων όσων γράφουμε ποίηση να έχουμε μια ασφαλιστική δικλείδα, να περιφερόμαστε γύρω από την ποιητική μας γειτονιά, ώστε αν τύχει και απομακρυνθούμε περισσότερο από το αναμενόμενο να μπορούμε εύκολα να επιστρέψουμε.

Είναι μια ποιητική - όπως λέμε ανθρώπινη- αδυναμία, που μας σταματάει από το να δοκιμάσουμε τα όριά μας ή να απομακρυνθούμε εντελώς από τα πάτρια εδάφη των, μικρών έστω, επιτεύξεών μας.

Η ασφάλεια αυτή δεν είναι τίποτα άλλο, ουσιαστικά, από μια αναμέτρηση. Τουλάχιστον έτσι λειτουργεί στη δική μου περίπτωση.

Πολλές φορές έχω βρεθεί μπλεγμένος ανάμεσα στις επιρροές μου και στο τι θέλω πραγματικά να πω. Εντούτοις, το πιο τρομακτικό δεν είναι το ξεκαθάρισμα αυτού του μπουρδουκλώματος, αλλά το τι έρχεται αμέσως μετά. Όταν δηλαδή κάποιος μείνει μόνος με τον εαυτό του, με το όποιο ταλέντο του και πρέπει να το προκαλέσει για να το φέρει στη ζωή, να το τιθασεύσει και να το μεταμορφώσει, πιθανώς κάθε φορά με ένα ποίημα (μικροποιητικά) ή με μία συλλογή (μακροποιητικά).

Κι εκεί ακριβώς είναι που λιμνάζεις, που ο φόβος σου στερεί τα δυνατότητα να ανακαλύψεις τι πραγματικά ισχύει μεταξύ εσού και της ποίησης. Η πιθανότητα της αποκάλυψης κάποιας οδυνηρής αλήθειας μας κρατάει στα ρηχά, εκεί που ως συχνοί λουόμενοι τα βρωμίζουμε, αναμφίβολα, γρηγορότερα απ΄ όσο πρέπει.

Όσο απλοϊκό κι αν είναι, βέβαια, πρόκειται όντως για ένα καθρέφτισμα των πιο απλών καταστάσεων που συναντάμε στην καθημερινότητα, ξεκινώντας π.χ. από το φόβο της απόρριψης μέχρι την παρανοϊκή μέθη μιας πολιτικής εξάρτησης. Και πάει λέγοντας.

Δεν είναι μεγάλη αποκάλυψη ότι η ποίηση συχνά βασίζεται σε καθημερινές αποκαθηλώσεις, που με τη σειρά τους, εν καιρώ, χρίζουν τον πνευματικό παράδεισο του ποιητή.

Που σημαίνει: αν δεν ανασταίνεσαι συνεχώς, πάει στράφι και η όποια σταύρωση.

Ηλίας Θ. Παππάς (eliastpappas@gmail.com)

Το βιβλίο μου "Οι Αρνήσεις μιας Ημέρας" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στοχαστή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου