Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Κριτική της Χριστίνας Λιναρδάκη στην "Αυγή" της περασμένης Δευτέρας 10.3.2014 - "Τελευταία πατρίδα" του Λουκά Αξελού

ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΠΕΡΙΚΛΕΙΣΤΟ ΧΩΡΟ...

ΛΟΥΚΑΣ ΑΞΕΛΟΣ, "Τελευταία πατρίδα", εκδ. Στοχαστής, 2013



Η νέα ποιητική συλλογή του επικεφαλής των εκδόσεων "Στοχαστής" συγγραφέα Λουκά Αξελού τιτλοφορείται "Τελευταία πατρίδα" και είναι, από κάθε άποψη, ένα όμορφο ποιητικό βιβλίο.

Η "Τελευταία πατρίδα" διαρθρώνεται σε δύο μέρη, ένα που φέρει το ίδιο όνομα με τον γενικότερο τίτλο και ένα άλλο που ονομάζεται "Πλανόδιοι πόθοι". Το πρώτο είναι ένα λυρικό ταξίδεμα στο οποίο ο ουρανός, το κύμα, η αμμουδιά, οι φωτοσκιάσεις και η ομίχλη μπερδεύονται γλυκά με τη σιωπή, την απώλεια, τη μνήμη, το όνειρο και τη θλίψη. Ο Αξελός διαχειρίζεται με πλήρη επίγνωση και με τεχνική αρτιότητα (θα έλεγα, μάλιστα, ότι από τεχνικής άποψης τούτη είναι η καλύτερη από τις συλλογές του) θέματα που αγγίζουν όλους, όπως τη στιγμή που το αιφνίδιο συναντά και ανατρέπει τη συνηθισμένη ροή της ζωής, τη θλίψη της απώλειας, τη διάψευση της ελπίδας και την προδοσία του ονείρου, την καθοριστική παντοδυναμία της μνήμης, τον χρόνο που δεν μας ανήκει και πάντα μας ξεπερνά, τους ατέλειωτους μικρούς - ή μεγάλους - θανάτους, τις πτερόεσσες ιδέες, το ευάλωτο όλων μπροστά στον πόνο, τον θάνατο. Σε αμμουδιές πυρπολημένες από τον ήλιο και γοητευμένες από τους νυχτερινούς ουρανούς, ο Αξελός μιλά για μια ύπαρξη πυρπολημένη, γοητευμένη και παραδομένη στο αναπόφευκτο, ανεξαρτήτως.

Μέσα σε όλα αυτά, η αναζήτηση της ομορφιάς, το κατεξοχήν επίδικο στοιχείο στην ποιητική του Αξελού, και ο προβληματισμός για την εφήμερη φύση της που την καθιστά εσαεί φευγαλέα διατρέχουν τη συλλογή και γίνονται ένα Leitmotiv και μια συνθήκη προσέγγισης της ζωής και του κόσμου:

Ανεξήγητο ερώτημα παραμένει
πώς αποτυπώνεται η ομορφιά
πέρα από την πραγματικότητα και τον χρόνο.
Πώς ο καθρέφτης αυτοδιαψεύδεται
από μιαν όλο χάρη, κίνηση ή ματιά
τέτοια που,
έστω και για λίγο,
τον αποσπά
από τα απαρέγκλιτα 
καθήκοντά του,
κλείνοντας στιγμιαίο ραντεβού
με την αιωνιότητα.

Το δεύτερο μέρος της συλλογής, "Πλανόδιοι πόθοι", ασχολείται ακριβώς με την ερωτική έλξη, τον πόθο, το σμίξιμο, την προδοσία του έρωτα. Μολονότι η προσέγγιση του Λουκά Αξελού δεν καθορίζεται από ηθικολογίες ή καθωσπρεπισμούς, παραμένει εντός των ορίων της ευπρέπειας, είναι περισσότερο υπαινικτική και γι' αυτό περισσότερο αληθινή, χωρίς να χάνει σε ένταση.

Η επίγνωση της παρουσίας του γυναικείου σώματος κάνει το φυσικό όριό του να εκτείνεται πέρα από το δέρμα προς τον παρατηρητή σε πρώτο χρόνο και τον αναγνώστη σε δεύτερο, δημιουργώντας ένα κλειστό σύστημα (άλλωστε, ο έρωτας είναι περίκλειστος χώρος, όπως μας λέει ο ποιητής), το οποίο περιέχει τη συνείδηση του ποιητή/αναγνώστη που παρατηρεί και αναστοχάζεται ή του παρατηρητή που γράφει ποίηση με την πράξη της παρατήρησής του και μόνο.

Έχει ειπωθεί ότι η λυρική ποίηση είναι ατομική, μοναχική υπόθεση, τόσο στη συγγραφή όσο και στην ανάγνωσή της. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Το κλειδί στην όλη ιστορία είναι η εμπιστοσύνη που θα εμπνεύσει ο ποιητής στον αναγνώστη προκειμένου εκείνος να παραδοθεί στο αισθητικό ταξίδι που του προτείνει. Ο Αξελός με την "Τελευταία πατρίδα" του μας κερδίζει ολοκληρωτικά, αφήνοντας ένα απαλό αποτύπωμα στην ψυχή μας, μια απρόσμενη ελαφρότητα στο κέντρο του ουρανού...

Χριστίνα Λιναρδάκη

(Δημοσίευση στην εφημ. "Αυγή", φύλλο της 11.3.2014, σελ. 24)
http://www.avgi.gr/article/2044516/poiisi-se-perikleisto-xoro-

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου