Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

"Άνω τελείες και τέτοια" του Τριαντάφυλλου Η. Κωτόπουλου

Η ποιητική συλλογή Άνω τελείες και τέτοια του Τριαντάφυλλου Κωτόπουλου αποτελείται από είκοσι ποιήματα χωρισμένα σε τρεις ενότητες. Η σχεδόν παντελής απουσία του λυρικού στοιχείου σε συνδυασμό με μια ισχυρή αίσθηση του επίκαιρου, του άμεσου δίνει σ’αυτή τη δουλειά έναν ιδιότυπο χαρακτήρα.

Από τη στιγμή που η πηγή έμπνευσης του ποιητή είναι η καθημερινότητα της εποχής μας με τα προβλήματα και την βαθιά ριζωμένη ανασφάλεια που την διακατέχει, είναι αναμενόμενο να πετυχαίνεται μια άμεση σύνδεση με τον αναγνώστη. Η οποία δυστυχώς στην πορεία χάνεται. Τα διάφορα πρόσωπα που παρελαύνουν στους στίχους με τα μικρά τους ονόματα σαν παλιοί γνωστοί ή σαν αυτονόητες παρουσίες κάνουν τον αναγνώστη να χάνει τον δρόμο μένοντας με το παράδοξο συναίσθημα πως αυτό που λέγεται τον αφορά μεν, άμεσα ίσως, αλλά δεν καταφέρνει τελικά να το αποκωδικοποιήσει.

Αισθάνομαι ότι το γεγονός και μόνο ότι ο ποιητής επιλέγει την καθημερινότητα όλων μας ως καμβά έκφρασης φανερώνει μια πρωτοτυπία. Δείχνει κυρίως ότι η ποίηση μπορεί να είναι κάτι δεμένο στην πραγματικότητα, ότι μπορεί τελικά να υπηρετήσει και να αποδώσει αγωνίες σαν αυτές που βλέπει κανείς στις ειδήσεις κάθε μέρα. Σε αντίθεση με το σύνηθες που είναι να γράφει κανείς επικεντρωμένος στο εγώ του, ο Τριαντάφυλλος Κωτόπουλος τοποθετεί το εγώ σε ένα ορισμένο κοινωνικό πλαίσιο. Το κακό είναι βέβαια ότι στα περισσότερα ποιήματα το κλειδώνει εκεί. Ο ρεαλισμός και η αμεσότητα που χαρακτηρίζουν το σύνολο της ποιητικής συλλογής και είναι στοιχεία a priori θετικά, κάποιες στιγμές καταλήγουν να την περιορίσουν σε ένα πλαίσιο που φτάνει να στερείται πλαστικότητας. Το να μπορεί ένας ποιητής να χρησιμοποιήσει το σύγχρονο γίγνεσθαι για να διοχετεύσει την έμπνευσή του είναι μια σπάνια αρετή γιατί πετυχαίνει μια σύνδεση μεταξύ δημιουργού και κοινού σε μηδενικό χρόνο. Από την άλλη αν αυτή η εύθραυστη ισορροπία διαταραχθεί, όπως συμβαίνει σε κάποια ποιήματα εδώ, τότε η ποίηση από οικουμενική γίνεται στοχευμένη και χάνει έτσι τον πρωταρχικό σκοπό της.

Αν εξαιρέσουμε κάποιες κατά τη γνώμη μου αστοχίες κυρίως σε ό,τι αφορά την στίξη και τον διαχωρισμό των λέξεων, το συνολικό αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, δείχνει μια διαφορετική προσέγγιση.

Κρις Λιβανίου

Παραθέτω δύο ποιήματα από τη συλλογή:


ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ, ΜΑΗΣ ΤΟΥ 2013

Φτηνοί άνθρωποι
των μικρών συναισθημάτωνˑ
της πολιτικής αδράνειας και συνενοχής
Των μεγάλων επαγγελμάτων
της μετεωρισμένης παιδείας
της γενικής γενικώς
Δεν αλλάζουν όμως τα γράμματα
24 και κάτι ψιλά φωνήματα
για να μην με εγκαλέσουν για μίσθαρνες επεξηγήσεις οι γλωσσολόγοι
- Αλήθεια πώς με εμπνέουν οι διπλωματικές τους
Με σχεδιαγράμματα, ερωτηματολόγια, επαληθευμένες υποθέσεις
Πάντοτε και ολίγοι στίχοι ως αντιστάθμισμα

Όλα καλά πήγαιναν δηλαδή μέχρι που επιστράτευσαν την Άννα
Λοιπόν, άφρων εξουσιαστή εδικαιώθης;
Λοιπόν, ελάχιστε;

Μα τι θράσος η άνοιξη – χωρίς να με ρωτήσει
πάτησε με δύναμη την άνω τελεία ˑ όχι όμως
και το κουδούνι που χρόνια φοβάμαι να ζυγώσω[1]


ΓΡΑΦΗ ΚΑΘΑΡΗ

Γραφή καθαρή
χωρίς αποσιωπητικά
Λόγια
άνευ σημείων και στίξης
Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε
να ξέρω πού να σε βρω
και πώς να σε λογαριάζω
Σε παράταξη
απ’την άλλη μεριά
στην τελεία
Να πούμε τον δημοκράτη απ’τον φασίστα
τις ερωτήσεις απ’τα θαυμαστικά
τις υποσχέσεις
Να καταλάβω το εικός ή έστω το αναγκαίον
Εσύ ξέρεις να μου γράψεις
ή κρύβεσαι πάλι σε λευκές ουδετερότητες
Ν’απαντήσεις[2]


[1] Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος, Άνω τελείες και τέτοια, εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα, 2013, σελ. 14.
[2] Όπ.π., σελ. 29.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου