Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

Καημένε ποιητή, τι τραβάς!


Πολύ, πολύ θλίψη έχει ανάγκη αυτό το ποιητικό πηγάδι που έχουμε μέσα μας για να γεμίσει, να ανεβάσει νερό.

Όχι μόνο θλίψη, βέβαια. Μια χούφτα φιλοσοφία, εμπειρία, βλακεία, χαρά και αναλυτική ικανότητα -μέσω της κλασικής μεθόδου trial and error- χρειάζονται για να παραχθεί ο πιο μικρός, ο πιο ασήμαντος στίχος.

Σκέφτομαι τον τελευταίο καιρό πόσο δύσκολο, στην ουσία, είναι να γράψει κάποιος ποίηση. Πρόκειται για ένα σχεδόν αδύνατο εγχείρημα, η δυσκολία του οποίου εμφανίζεται μόνο σε όσους έχουν αποφασίσει να πάρουν εκείνο το δρόμο, το δρόμο της συνεχούς αποποίησης του εαυτού, που επιφέρει την εκκίνηση των πραγμάτων, ξανά και ξανά. 

Δεν έχω ιδέα, φυσικά, αν αυτό είναι ένα μονοπάτι που μπορεί να βοηθήσει όποιον γράφει ποιήματα. Η συνεχής αμφισβήτηση, ούτως ή άλλως, της όποιας ποιητικής μας παραγωγής είναι μια πάθηση που γίνεται αντιληπτή μόνο όταν κάποιος ήδη υποφέρει από αυτή.

Θέλω να πω, αυτή η προσπάθεια να φτάσει κάποιος σε έναν πυρήνα που διαφέρει κάθε φορά δεν είναι μια επιλογή, ένας ψυχαναγκασμός, αλλά μάλλον μια ασυνείδητη πραγματικότητα η οποία μας ορίζει μέσω κάποιας ποιητικής ή άλλης θεότητας.

Η εύκολη λύση του μεταμοντερνισμού (και μου ήρθε τώρα στο νου μιας και είναι το πιο πρόσφατο μεταμορφωτικό μας κίνημα), όπου καθιστά όλα τα υλικά ποιητικώς αγώγιμα και στοχεύει σε μια πνευματική ελίτ που ανακυκλώνει το εγκυκλοπαιδικό της φετίχ, δεν με συγκίνησε ούτε με εξιτάρει.

Όχι ότι δεν έχει τη δυνατότητα να πάει ένα ποίημα πιο πέρα -εκεί που πιθανώς το μυαλό και το ποιητικό ταλέντο πέφτουν θύματα μιας ψυχολογικής αποκάλυψης- την έχει. Εντούτοις δεν αποσκοπεί στο να φέρει την ποίηση εκεί που, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανθίζει: στα αυτιά του άλλου.

Η οδός που είναι στρωμένη με ρόδα κρύβει τον ποιητή από το χρέος του, να δοθεί δηλαδή ως βορά σε όποιον τον διαβάζει, κάτι που για να γίνει εφικτό είναι αναγκαίος ο συνεχής μηδενισμός του ποιητικού εαυτού και ο επαναπροσδιορισμός του.

Το γεγονός, βέβαια, ότι μετά από τόσο μόχθο πρέπει να έχεις τη γλώσσα σου σε συνεχή λειτουργία για να μπορέσει το έργο σου να φτάσει σε ένα-δυο αναγνώστες (όχι παραπάνω), ρουφάει όλο το θεωρητικό αέρα των όσων έγραψα λίγο παραπάνω.

Η γλώσσα, όλοι οι πονηροί το γνωρίζουμε, λιώνει την ποιότητα και διεγείρει τη ματαιοδοξία. Άρα, ποιο το νόημα;

Το νόημα είναι ότι η πιο μικρή νίκη έρχεται από την πιο μεγάλη προσπάθεια και, όπως είναι γνωστό, αυτή είναι η βάση κάθε ποιητικού εγχειρήματος. Το δέχεσαι και προχωράς. Και κάνεις πολλές, πολλές προσευχές.

Ηλίας Θ. Παππάς


*Το δεύτερο βιβλίο μου, Οι Αρνήσεις μιας Ημέρας, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Στοχαστής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου