Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

"Αγκαλιά τα μεσάνυχτα" του Στέργιου Πολύζου

Αγκαλιά τα μεσάνυχτα λέγεται η δεύτερη συλλογή του Στέργιου Πολύζου και αποτελεί μια σαφή προσπάθειά του να χτίσει και να εδραιώσει μια διακριτή ποιητική ταυτότητα. Το πετυχαίνει; Θα το δούμε.

Η θεματολογία του είναι αρκετά ευρεία, ώστε να του παρέχει την δυνατότητα να κινείται σε πολλά επίπεδα, κάτι που είναι θετικό στοιχείο. Αυτό όμως σχεδόν αναγκάζει τον ποιητή να κινείται διαρκώς στα άκρα, τόσο εννοιολογικά όσο και λεξιλογικά, και όταν αυτή η τόσο επισφαλής ισορροπία διαταραχθεί, κάτι που αναπόφευκτα συμβαίνει, ο αναγνώστης αισθάνεται ότι τα γραφόμενα δεν τον αφορούν, ότι τον απομακρύνουν, με αποτέλεσμα το κείμενο τελικά να μην αγγίζει τον στόχο του. Το στοιχείο της έκπληξης που φέρνουν οι εναλλαγές μεταξύ λόγιου ύφους και καθομιλουμένης μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό πυλώνα επικοινωνίας με το κοινό, αλλά για να λειτουργήσει θα πρέπει να οδηγεί κάπου, και μάλιστα άμεσα. Στο έργο του Στέργιου Πολύζου το ξάφνιασμα συχνά παραμένει τελικός σκοπός και μια αισθητική προσέγγιση παρά στυλιστικό εργαλείο.

Αυτή η μίξη γλωσσικών στοιχείων που κάποιες φορές επιφέρει σύγχυση στον αναγνώστη, συχνά συνδυάζεται με ένα πλησίασμα ιστορίας και ιστοριών, προσώπων και καταστάσεων που δύσκολα θα συνταίριαζε κανείς: το αποτέλεσμα είναι ενδιαφέρον, αποτελεί κίνητρο σκέψης. Το ποίημα με τίτλο «Τρωικός πόλεμος» δείχνει ακριβώς αυτή την ιδιαιτερότητα: από τη μια μεριά η ομηρική ορολογία γειτονεύει με λέξεις οριακά προκλητικές, και από την άλλη έχει ένα φινάλε που όχι μόνο αποτελεί την σύνδεση με το υπόλοιπο ποίημα, αλλά λειτουργεί και ως άξονας ανάγνωσης.

Κοιτάζοντας το βιβλίο στο σύνολό του, πρόκειται για μια ποίηση προσωπική, ατομικά συμβολική θα λέγαμε, της οποίας η αμεσότητα δεν αρκεί για να φτάσει τον αναγνώστη. Οι προβληματισμοί που διαφαίνονται δεν ξεφεύγουν από το περίγραμμα του ποιητή, δεν γίνονται κοινό κτήμα, με άλλα λόγια, το ρεύμα δεν περνάει πάντα. Παρόλα αυτά, είναι γεγονός ότι η προσωπική μυθολογία του Στέργιου Πολύζου είναι ισχυρή, υπάρχει συνοχή και τελικά ένα ιδιότυπο ποιητικό σύμπαν.

Κρις Λιβανίου

Δύο αντιπροσωπευτικά ποιήματα από τη συλλογή:


ΜΑΓΙΑ ΑΠΟ ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙ

Μαγιά πήρα απ’το πεφταστέρι
κι άναψα κατάστηθα στην άμμο φωτιά.
Η μαγεία μού έσφιξε το χέρι
κι ήρθες καλοκαιριά
με ξαστεριά να λαμπρύνεις τα όνειρά μου.

Ξημερώματα ξανοιχτήκαμε στο πέλαγος
χέρι με χέρι, κουπί με κουπί
μελτέμι το μελτέμι, φιλί το φιλί
κι έμεινε η φωτιά να καίει κατάστηθα στην άμμο
της αγάπης σημάδι και σύνορο
του κορμιού μας πυξίδα κι άρμενο
της ζωής μαγιά και μαγεία.



ΤΟ ΠΙΟ ΓΕΝΝΑΙΟ ΟΝΕΙΡΟ

Στην Έφη

Κράτησα για το τέλος
το πιο γενναίο όνειρο.
Φύλλα τα υπόλοιπα
φλερτάρουν τον άνεμο και
κάποια τελευταία
μόλις ν' αγγίζουν τα κλώνια.

Το τύλιξα με της Χαράς τα κεντήματα και
το κάρφωσα στον κόρφο μου
με της αγάπης τα χάδια.
Το έδεσα σφιχτά στου νου το κατάρτι και
το παρέδωσα στον άνεμο
για να πετάω μαζί του.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου