Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Στο τρένο της ζωής, "ποίηση" της καθημερινότητας

(διαβάσαμε... στο editorial του περιοδικού λόγου και τέχνης Νέα Σκέψη που κυκλοφορεί)

Ταξιδεύουμε στο τρένο της ζωής, συντροφιά με κοπάδια ονείρων. Συνάνθρωποι, φίλοι, γνωστοί, συναγωνιστές και ανταγωνιστές.

Έχουμε αφήσει πίσω μας την οικογενειακή θαλπωρή, την αθωότητα των παιδικών κι εφηβικών φιλικών προσεγγίσεων. Τα μεγάφωνα αναγγέλουν: "Επόμενη στάση "Χτυποκάρδια". Για τη δική σας ασφάλεια όλα τα συμβάντα της διαδρομής καταγράφονται". Ανοιξιάτικα ερωτικά τιτιβίσματα.

Η ταχύτητα βελτιώνεται. Ενώ προχωρούμε στην περιοχή του πρώτου σταθμού ωρίμανσης. "Εκπαίδευση στον ανταγωνισμό".

Προσωπικοί στόχοι πνευματικής ανάπτυξης με παρορμητική επιθετικότητα και επαγγελματική αναγνώριση.

Σταδιακά, μπαίνουμε στο τούνελ κοινωνικής ένταξης και παραγωγικής διαδικασίας.

Στην άκρη του σκοταδιού, ημίφως. Διάφορες έννοιες, ψευδαισθήσεις και πολιτική εξαπάτηση, συνεισφέρουν καθορίζοντας την αφθονία ή την έλλειψη στην ποιότητα των σκέψεων, προσπαθώντας να κατευθύνουν την πνευματική εξέλιξη.

Αναγκαστικές αλλαγές στις αρχικές τοποθετήσεις. [..] Σκέπτομαι: κάποιος μου ληστεύει τη ζωή μου, ενώ την προσφέρω.

Καθημερινές εναλλαγές στο τοπίο, συνεχής εγρήγορση.

Τα μεγάφωνα ακούγονται τώρα να αναγγέλλουν: "Επόμενος σταθμός ωρίμανσης 'επιβίωση'". Εδώ η ελπίδα αναγκαστικά γίνεται δυνατότερη από το φόβο.

Τα μεγάφωνα ανακοινώνουν: "Ακολουθεί ο τερματικός σταθμός ΙΘΑΚΗ. Οι επιβάτες να προετοιμάζονται για την αποβίβαση. Πέρας ηθελημένης ή αναγκαστικής μετάβασης ή επιστροφής".

Και συνεχίζουν... "Οι επιβάτες παρακαλούνται κατά την αποβίβαση να έχουν εγκαταλείψει όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα προς χρήση των επιβατών της επόμενης διαδρομής". Όμως, κάθε μετάβαση απαιτεί κάποια προσπάθεια ιδίαιτερη και μια σκέψη από παλιά εξακολουθεί να φωσφορίζει.

Καλότυχοι όσοι, ανάμεσα σε δύο σταθμούς οίδαν, μέσ' απ' του χρόνου τα τζάμια τα θολά, ολοένα να ζυγώνει εκείνη η στιγμή για την επίτευξη ενός ερωτικού ιδανικού.

Κι αν, κάποτε, στην εκκωφαντική σιωπή "κάποιας μοιραίας στιγμής", γνώρισαν, έστω και για λίγο, εκείνο το ουράνιο τόξο, μιας αγάπης αμόλυντης από λέξεις...

Τότε, ίσως και χωρίς μνήμη, να υπάρχει χρόνος για μια καλύτερη μέρα πέρα απ' την άκρη αυτού του ονείρου.

Κώστας Στεφανόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου