Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

"Τεχνικές αποτροπής" - στην ποίηση και στους μετανάστες

Ένας από τους πυρήνες της παρουσίασης που έκανε το στίγμαΛόγου αφορούσε και στην ιλιγγιώδη πλέον ελευθερία έκφρασης που έχουν οι ποιητές μέσω των κοινωνικών δικτύων, όπως φυσικά και με την αλόγιστη έκδοση ποιητικών συλλογών δίχως κανένα ποιοτικό -αλλά μόνο οικονομικό- κριτήριο.

Σημάδι των καιρών, σίγουρα, αυτή η πολυφωνία του κενού, όπου χιλιάδες φωνές ωρύονται για το ίδιο ακριβώς θέμα, με απώτερο σκοπό να εισακουστούν, έστω σαν ηχώ, μέσα στο αχανές εκδοτικό διαδίκτυο.

Βέβαια, περισσότερες δυνατότητες έκφρασης σημαίνουν ταυτόχρονα και μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης, κάτι που αναμφισβήτητα είναι θεμιτό. Η άλλη πλευρά του νομίσματος, όμως, σπάνια αναλύεται και επισημαίνεται, το γεγονός δηλαδή ότι αυτή η συγκέντρωση έκφρασης μπορεί να μεταφραστεί και σαν τροχοπέδη όσον αφορά στη δημιουργία.

Αν, π.χ., οι εποχές ήταν άλλες, και για να εκδώσεις ένα βιβλίο θα έπρεπε να παρουσιάσεις κάποια ποιότητα στο έργο σου, η προσπάθεια να την πετύχεις θα ήταν πολλαπλάσια από αυτή που κάνεις σήμερα, ω αγαπητέ ποιητή και πολίτη.

Εντούτοις, το θέμα που θέλω να θίξω δεν σταματάει απλώς και μόνο στη λογοτεχνία. Η μαγεία των κοινωνικών δικτύων, που επαναλαμβάνω είναι σχεδόν ασυναγώνιστη, κρύβει και άλλες σκοτεινές πλευρές, που αφορούν στον πυρήνα της ιδιότητάς ως πολίτες.

Π.χ., είναι πολύ εύκολο να κάνεις επανάσταση γράφοντας την άποψή σου στο Facebook και να αισθανθείς ότι έχεις κάνει πλέον το χρέος σου.

Ή να πιστέψουμε τις θεωρίες συνωμοσίας, ότι τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν τον τέλειο τρόπο αποσιώπησης και ελέγχου του πολίτη; Ή απλά να κοιτάξουμε περισσότερο στα θετικά τους, τη δυνατότητα δηλαδή που προσφέρουν να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά, με πιο... εύκολο τρόπο;

Δύο πλευρές, όπως είπα, ίδιο νόμισμα. Και στη μέση η πληροφορία, αυτή η χίμαιρα.

Διαβάζοντας σήμερα μερικά άρθρα για τους πνιγμούς στο Φαρμακονήσι, είδα και τις δύο πλευρές αυτού του νομίσματος.

Από τη μία οι κατηγορίες προς το λιμενικό σώμα στα κοινωνικά δίκτυα, τα αναμενόμενα επίσης ρατσιστικά σχόλια των υπανθρώπων και, από την άλλη, η διάψευση του λιμενικού σώματος για τυχόν σφάλμα του και, φυσικά, η αναμενόμενη υποστήριξη από παράσιτα όπως ο κος Βαρβιτσιώτης.

Οι πληροφορίες, όμως, για όποιον θέλει να ψάξει, είναι εκεί. Διότι είναι γνωστό ότι η Ελλάδα χρησιμοποιεί πλέον “τεχνικές αποτροπής” για να… αποτρέψει τους μετανάστες από το να κάνουν σουλάτσο στη χώρα μας.

Πρώτα, βέβαια, τα πολιτικά παράσιτά μας είχαν συνθηκολογήσει τα μετά Βαΐων καλωσορίσματα χιλιάδων μεταναστών, και τώρα χρησιμοποιούν ό,τι τους έχει απομείνει για να τους κρατήσουν έξω.

“Τεχνικές αποτροπής”. Το είχε δηλώσει και ο επαίσχυντος Σαμαράς (δεν του πρέπει το “κύριος”).

Το αποτέλεσμα είναι μια είδηση που σοκάρει και που τα κοινωνικά δίκτυα την μετατρέπουν σε μια ποπ-κορν είδηση και την ξεφορτώνονται γρήγορα με ένα “αστείο” ποστ. Εμείς κάνουμε την επανάστασή μας και προχωρούμε, μασώντας σα γαριδάκια τους δώδεκα νεκρούς.

Όπως και στην ποίηση. Τη διαβάζουμε και προχωρούμε μέχρι το επόμενο ποστ, την επόμενη... ποίηση. Ικανοποιημένοι τη ξεχνάμε αμέσως ή τη βρίσκουμε ύστερα πάλι, ωραιοποιημένη σε κάποιο κάκιστο βιβλίο.

Δώδεκα νεκροί. Δύο πλευρές το νόμισμα. Κι εμείς σερνόμαστε από τη μία πλευρά στην άλλη, λες και δεν μπορούμε απλά να εξαργυρώσουμε λίγη από την ανεκτίμητη αλήθεια, του τι είναι άξιο δηλαδή να είναι αλήθεια και τι όχι.

Ηλίας Θ. Παππάς
Έβγαλα κι ένα βιβλίο










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου