Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

"Ένυδρα οροπέδια" της Κωνσταντίνας Κυριαζή

Η ποιητική συλλογή της Κωνσταντίνας Κυριαζή Ένυδρα Οροπέδια εκδόθηκε το 2011 και αποτελείται από 19 ποιήματα. Ο πρώτος λόγος που με κάνει να μιλήσω γι' αυτήν είναι η ευελιξία της γραφής της. Ενώ κινείται σε μια θεματολογία κατά βάση υπαρξιακή, δεν πνίγεται μέσα σ’αυτήν, αλλά αντίθετα καταφέρνει να της αφαιρέσει το εκ φύσεως βάρος της για να τη φέρει κοντά στον αναγνώστη, σε απόσταση αγγίγματος.

Ο θάνατος και η θάλασσα, η απώλεια και η αναζήτηση, η μνήμη και η ανάμνηση, καθώς και το αιώνιο σύμπλεγμα «έρωτας–φόβος–θάνατος» είναι οι πόλοι έλξης της, τα πεδία που επιχειρεί να εξερευνήσει και να ψηλαφίσει με απαλό και φρέσκο άγγιγμα. Είναι γεγονός ότι η θεματολογία της κινείται σε πεπατημένους δρόμους και δεν πρωτοτυπεί, θα περίμενε κανείς η φρέσκια ματιά να διακρίνει και καινούρια σημεία, δεν συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο και μας μένει μια αίσθηση ειδωμένου. Από την άλλη μεριά, είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι η θάλασσα μπορεί να είναι ταυτόχρονα πηγή λύτρωσης και αγωνίας σε μια διαρκή εναλλαγή εικόνων. Και ενώ κάποιες από αυτές αποτελούν συνδυασμούς που δεν ξαφνιάζουν, κάποιες άλλες πετυχαίνουν αυτήν ακριβώς την ισορροπία, μεταξύ γνωστού θέματος και καινούριας οπτικής. Ωστόσο,  πρέπει να αναφερθεί ότι υπάρχουν σημεία στα οποία μοιάζει να υιοθετεί το ύφος του Ελύτη.

Αυτό που είναι κυρίως ενδιαφέρον στη συλλογή είναι ο χειρισμός του λόγου: η ποιήτρια προσπαθεί να διακρίνει τα όρια της σκέψης της, αλλά και τα όρια του ίδιου της του κειμένου. Όμως αυτό που μετράει τελικά, αυτό που είναι το πλέον αποτελεσματικό εργαλείο είναι η αμεσότητα μιας ποιητικής γραφής που τελικά δεν έχει ανάγκη από περίπλοκες και βαρύγδουπες εκφράσεις για να αποδώσει τα νοήματα.

Η Κωνσταντίνα Κυριαζή πετυχαίνει αυτή την τόσο εύθραυστη ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική γραφή και στην ευρεία θεματολογία, η σύνδεση είναι άμεση και έτσι ο στίχος γίνεται κτήμα του αναγνώστη, τουλάχιστον μέχρι τον βαθμό που τον αφορά προσωπικά. Σε αντίθεση με την πρόζα, που διαθέτει χρόνο και έκταση, η ποίηση πρέπει να αντιμετωπίσει την πρόκληση της ακρίβειας και της συμπύκνωσης: στα Ένυδρα Οροπέδια τα ποιήματα είναι σύντομα και η κάθε λέξη βρίσκεται στην θέση της. Ο αναγνώστης ακολουθεί το βλέμμα της ποιήτριας και καταλήγει όχι μόνο να ιχνηλατεί τις σκέψεις της, αλλά κυρίως να ψηλαφεί τις δικές του.

Κρις Λιβανίου


Ακολουθούν δύο  αντιπροσωπευτικά ποιήματα από τη συλλογή:



ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΩ

Για το σταυρουδάκι στην τσέπη
και τις φρέζες στο λαιμό
γι' αυτό...

Σ’αγαπώ σιωπηλά με παύσεις μακρές
Σ’αγαπώ βαθιά με τις θάλασσες στα μάτια
Σ’αγαπώ ήρεμα με τις λίμνες καθρέφτες
Γιατί αυτό μόνο μπορώ

Να Σ’αγαπώ ήσυχα, με τον χρόνο βουβό



ΠΟΤΕ...

Αιχμάλωτη στο πένθος,
με τ’ οξυγόνο στους κροτάφους να σώνεται
λυγίζω

Φράζουν οι τροχοί την ανατολή, μα ο ζαλισμένος ήλιος
ιστιοδρομεί ξανά τη μέρα

Σε ραγισμένο νερό, ανοίγεται το φως μεθυσμένο
και ο πόνος άπλοος,
με Λευκό τριαντάφυλλο που πληγιάζει τα κύματα
και με θάλασσες που βαθαίνουν κατάσαρκα στο αίμα

Στον Θάνατο, ποτέ ξανά δε θα σ’αφήσω



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου