Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Η ποιητική της λεξιπλασίας στο έργο του Νίκου Καζαντζάκη

Σάββατο πρωί και στα χέρια μου πέφτει τυχαία το βιβλίο «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά» του Νίκου Καζαντζάκη, προσφορά κάποιας εφημερίδας ως τιμή για τα επετειακά 130 χρόνια του συγγραφέα. Αποφασίζω λοιπόν να ξαναθυμηθώ τα αναγνώσματα άλλων, πιο νεανικών χρόνων και ξεκινώ να το διαβάζω. Και ω!! του θαύματος αισθάνομαι ξαφνικά σαν τον εξαντλημένο από δίψα νομάδα που στη μέση της ερήμου ανακαλύπτει μια όαση γάργαρου νερού, κελαρυστού, άφθονου και κατακάθαρου νερού.

Λέξεις, υπέροχες, εύηχες, ξομπλιαστές, ευρηματικές που με κατακλύζουν και αρχίζουν να ξεδιψούν την δίψα μου και να χορταίνουν την πείνα μου για αυτές.

Αλλά, φευ, ταυτόχρονα ενδυναμώνουν μέσα μου τη συνειδητοποίηση της ένδειας του σημερινού λόγου, κάθε είδους λόγου με τις ίδιες, απελπιστικά ίδιες, λιγοστές, άηχες, άοσμες λέξεις που τις σούρνουμε νυχθημερόν σαν πολυφορεμένα παπούτσια στα λόγια μας στις σκέψεις μας και τέλος στην ψυχή μας, χωρίς να καταλαβαίνουμε πόσο μας ενοχλεί η στέγνια τους.
Μοναστραπίς,

Αποταυρίστηκε, 
Δακτυλιδώνεται,

Πολυπλάνητο,
Αναθίβανε,

Γαλαχτώνεται,

Λιγνομεσάτος.
Λέξεις που έχεις την αίσθηση ότι ακούς τον απόηχό τους στην ποίηση του Σεφέρη και του Ελύτη, που σε ξαναγυρίζουν στα Ομηρικά μονοπάτια και που σου θυμίζουν κάθε στιγμή ότι έχεις μια ευλογημένη γλώσσα που έχει τη δυνατότητα να ελίσσεται και να εξελίσσεται χωρίς να χάνει σε τίποτα από την αρχική της δύναμη κι εσύ την κουτσουρεύεις, τη λοιδορείς, τη μισεύεις μαζί με τα κομμάτια της ψυχής σου που είναι άρρηκτα κομποδεμένα μαζί της.

Άραγε θα καταφέρουμε να αναστήσουμε αυτόν τον ζωτικό - ζωντανό λόγο κάποια στιγμή ή θα επιμένουμε να τον σταυρώνουμε και να τον ξανασταυρώνουμε χωρίς ελπίδα σωτηρίας;

Μαρία Γενιτσαρίου
Καλλιγράφος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου