Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Συνέντευξη της εκδότριας του κυπριακού λογοτεχνικού περιοδικού "Άνευ", Ντίνας Κατσούρη

Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε μια φωνή από την Κύπρο, την εκδότρια του λογοτεχνικού περιοδικού «Άνευ» και ποιήτρια Ντίνα Παγιάση-Κατσούρη:


στίγμαΛόγου: Κυρία Κατσούρη, έχετε τιμηθεί με 3 κρατικά βραβεία ποίησης, αλλά πέρα από αυτό είστε και στο πηδάλιο του «Άνευ» από το 2001. Υπήρξατε επίσης δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός στο ΡΙΚ. Πιστεύετε ότι αυτές οι ιδιότητες αντανακλούν την ουσία της Ντίνας Κατσούρη;

Ντίνα Κατσούρη: Αν σ’ αυτές τις ιδιότητες προσθέσετε και την ιδιότητα της αγωνίστριας σε όλα τα επίπεδα, τότε οι ιδιότητες που αναφέρατε αντανακλούν την ουσία της Ντίνας Κατσούρη. Γι’ αυτό και φέτος βραβεύθηκα από το Πανεπιστήμιο Κύπρου για την προσφορά μου στον πολιτισμό και την κοινωνία.

σΛ.: Ένα από τα πράγματα που προσωπικά θαυμάζω σε εσάς είναι η πίστη στους νέους ανθρώπους, στη δυναμική και τις δυνατότητές τους, αλλά και στην ευκαιρία που τους δίνεται να αλλάξουν το μέλλον. Έχετε προσπαθήσει να τους υποστηρίξετε με πολλούς τρόπους, έτσι δεν είναι; Ακόμη τότε που είχατε εκπομπή στο ραδιόφωνο, αλλά και με το «Άνευ».

Ντ. Κ.: Η εκπομπή «Κοντά στους νέους», που είχα για πολλά χρόνια στο ραδιόφωνο, ήταν αυτή που μου έδωσε το έναυσμα για να εκδώσω ένα περιοδικό, όπου τον βασικό λόγο τον έχουν οι νέοι. Από τότε είχα διαπιστώσει ότι οι νέοι δεν έχουν το βήμα και τις ευκαιρίες που θα ήθελαν, για να προβληθούν και να καταθέσουν τις δικές τους απόψεις και γνώμες για τα πολιτιστικά δρώμενα. Η χειρονομία μου αυτή βρήκε πέρα για πέρα ανταπόκριση.

σΛ.: Τι έχετε λοιπόν να πείτε για την πρόσφατη κατάργηση του κρατικού βραβείου πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή στην Κύπρο;

Ντ. Κ.: Πρόκειται για απαράδεκτη ενέργεια. Αντί να ενθαρρύνονται οι νέοι, σπρώχνονται στη γωνιά. Θα μπορούσαν να μειώσουν τα λεφτά του βραβείου, αλλά η προσφορά του να παραμείνει.

σΛ.: Πώς είναι, αλήθεια, το ποιητικό τοπίο στην Κύπρο; Διαβάζει ο κόσμος ποίηση στις μέρες μας; 

Ντ.Κ.: Είναι γεγονός ότι εδώ στην Κύπρο διαβάζουν πιο πολύ πεζογραφία παρά ποίηση. Έχει, όμως, και η τελευταία το αναγνωστικό της κοινό.

σΛ.: Και ποιο είναι το επίπεδο της ποιητικής παραγωγής στην Κύπρο; Βλέπετε ταλαντούχους ποιητές στις μέρες μας; 

Ντ.Κ.: Σίγουρα υπάρχουν ταλαντούχοι ποιητές στις μέρες μας, απλά δεν προβάλλονται κατάλληλα. Το γεγονός ότι, μέσα σ’ αυτή την κρίση που περνά ο τόπος, υπάρχουν νέοι που γράφουν και εκδίδουν, είναι το πιο ενθαρρυντικό.

σΛ.: Πιστεύετε ότι έχει φανεί ο αντίκτυπος της κρίσης στη σύγχρονη κυπριακή λογοτεχνία;

Ντ.Κ.: Φυσικά και έχει φανεί ο αντίκτυπος της κρίσης, σε πολλά επίπεδα. Ειδικότερα στον εκδοτικό τομέα και στις κρατικές επιχορηγήσεις.

σΛ.: Πώς λειτουργεί ο εκδοτικός κλάδος στη νήσο; Κυριαρχεί και σε εσάς η μέθοδος της αυτοέκδοσης, ο ποιητής δηλ. να μπορεί να εκδώσει τη δουλειά του αποκλειστικά και μόνο πληρώνοντας τον εκδοτικό οίκο, όπως στην Ελλάδα;

Ντ.Κ.: Υπάρχουν δυο τρόποι, για να εκδώσει κανείς τη δουλειά του. Είτε να την εκδώσει ο ίδιος εδώ στην Κύπρο σε κάποιο ντόπιο εκδοτικό οίκο με όλους τους σχετικούς όρους ή στην Ελλάδα, πληρώνοντας τον εκδοτικό οίκο.

σΛ.: Σε τι παραμέτρους κινείται η κριτική της ποίησης στην Κύπρο; Είναι μόνο θετική ή ασκούνται και αρνητικές κριτικές; Σας ρωτώ επειδή στην Ελλάδα οι αρνητικές κριτικές έχουν εκλείψει παντελώς με δυσμενείς συνέπειες στην ποιητική παραγωγή, αφού η κριτική βοηθά τον ποιητή να βελτιωθεί και μορφώνει τον αναγνώστη.

Ντ.Κ.: Η κριτική της ποίησης κινείται στις ίδιες παραμέτρους όπως και στην Ελλάδα. Σε μας, μπορώ να πω, ακόμα χειρότερα, γιατί είμαστε μικρότερος τόπος. Εμείς, όμως, στο «Άνευ» προσπαθούμε να βάζουμε τα πράματα στη θέση τους και με ήθος να κάνουμε τις δικές μας κριτικές παρεμβάσεις.

σΛ.: Πώς θα ορίζατε την προσωπική σας σχέση με την ποίηση;

Ντ.Κ.:Υπόθεση ζωής και προσφοράς.

σΛ.: Πιστεύετε ότι η ιδιότητά σας ως εκδότριας έχει στοιχίσει στην ιδιότητά σας ως ποιήτριας; Ή το γεγονός ότι βρίσκεστε σε αναπηρικό αμαξάκι;

Ντ.Κ.: Κάθε άλλο. Το ένα συμπληρώνει το άλλο. Όσο για το τελευταίο, δίνω καθημερινά το δικό μου αγώνα επιβίωσης σε όλα τα επίπεδα, ιδιαίτερα στην προάσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Το να είσαι σε αναπηρικό καροτσάκι δε σημαίνει ότι θα πρέπει να εγκαταλείψεις την προσωπική σου ζωή. Είναι ένα κίνητρο για νέους αγώνες.

σΛ.: Πώς βλέπετε το μέλλον του «Άνευ» και γενικά των λογοτεχνικών περιοδικών στη δύσκολη συγκυρία της κρίσης;

Ντ.Κ.: Υπάρχει ένας μεγάλος προβληματισμός γύρω από το θέμα αυτό. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οικονομική κρίση επηρέασε τα πάντα. Και είναι άθλος το γεγονός ότι ακόμα εκδίδονται κάποια περιοδικά. Είναι το μεράκι και η αγάπη για τις τέχνες και τα γράμματα που τα κρατούν ζωντανά. Εμείς θα συνεχίσουμε την πορεία μας με κάθε τίμημα.

σΛ.: Η τελευταία σας συλλογή είναι «Τα ποδοσφαιρικά». Πώς παρακινηθήκατε να γράψετε μια τέτοια συλλογή; Θέλω να πω, το ποδόσφαιρο συνήθως δεν είναι μέσα στα γυναικεία ενδιαφέροντα.

Ντ.Κ.: Οι ποιητές είναι ευαίσθητοι δέκτες. Λειτουργούν κάπως σαν σεισμογράφοι της εποχής τους και ελκύονται κι από θέματα που μπορεί να φαίνονται απόμακρα από αυτούς. Στην δική μου περίπτωση απλά έκανα «κλικ», αφού διαπίστωσα ότι το ποδόσφαιρο έχει τις δικές του ευαισθησίες και παραμέτρους, ιδιαίτερα όσον αφορά τα κοινωνικά θέματα.

σΛ.: Τι θα θέλατε να επιφυλάσσει το μέλλον;

Ντ.Κ.: Να μπορούμε να υπερασπιζόμαστε και να προσφέρουμε περισσότερα για τον πολιτισμό και την κοινωνία.

Ας δούμε ένα ποίημα από "Τα ποδοσφαιρικά": 

Ο Ζακ Ντεριντά*

Ο Ζακ Ντεριντά δήλωσε αποφασιστικά.
“Αφού δεν μπορώ να γίνω ποδοσφαιριστής θα γίνω φιλόσοφος”.
Και φυσικά το μετάνιωσε πικρά.
Αφού από εκείνη τη μέρα δεν πέρασε νύχτα που να μην ξυπνήσει 
πνιγμένος στον ιδρώτα και την ταραχή.
Ήταν πάντα το ίδιο επίμονο όνειρο.
Να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από την εστία του αντιπάλου 
να προσπαθεί να στείλει μέσα την μπάλα και το πόδι του να αρνείται πεισματικά να υπακούσει. 
Οι φίλαθλοι να ουρλιάζουν αίσχος και το επόμενο λεπτό να ανοίγει έντρομος τα μάτια.
Αργότερα ομολόγησε σε φιλικό κύκλο πως αντί να ζει με αυτό τον εφιάλτη θα ήταν καλύτερα να γινόταν ποδοσφαιριστής έστω δεύτερης κατηγορίας.

29 Νοεμβρίου 2011

* Ο Ζακ Ντεριντά ήταν Γάλλος φιλόσοφος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου