Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

«Όταν περνούν οι γερανοί» του Αυγερινού Μαυριώτη

Πρόκειται για μια όμορφη, σωστής έκτασης συλλογή που κάποιοι μπορεί να χαρακτηρίσουν γλυκερή, όχι τόσο επειδή διαπνέεται από γλαφυρότητα και τρυφερότητα, όσο για την πρόδηλη αίσθηση αθωότητας που τη διαπερνά, μια αίσθηση που όλοι μας νιώθουμε να έχει προδοθεί από την πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι η γραφή του Μαυριώτη παραπέμπει μάλλον σε παλαιότερες ποιητικές γενιές, αφού απάδει από τη γενικότερη απαξίωση και τον υποκείμενο σαρκασμό που είναι στις μέρες μας χαρακτηριστικά όσων συλλογών ασχολούνται με τα κοινά και όχι αποκλειστικά με την προσωπική κατάσταση των γραφόντων. Από την άλλη, σε σύγκριση με τις συλλογές που εξαντλούνται στην προσωπική κατάσταση του ποιητή και τα συναισθήματά του, το βιβλίο «Όταν πετούν οι γερανοί» είναι πολύ επιτυχημένο, αφού καταφέρνει να αναγάγει κάτι ατομικό σε κάτι μεγαλύτερο που αφορά την ανθρώπινη κατάσταση γενικά.

Αυτό συμβαίνει επειδή ο ποιητής καταφέρνει να αναδείξει στοιχεία «πίσω από τις κουρτίνες», τα οποία μοιράζεται με τους αναγνώστες του με αφορμή την προσωπική του εμπειρία, στοιχεία όπως η υποβόσκουσα μελαγχολία, η αναπόδραστη αίσθηση του αναπόφευκτου, η δύναμη της μνήμης. Ο Μαυριώτης μιλά κυρίως μέσα από τις εικόνες που δημιουργεί, δηλ. τα γλωσσικά εφέ του δεν είναι τόσο αξιομνημόνευτα όσο η συγκίνηση που προκαλεί καθεμία από τις εικόνες που πλάθει. Η συλλογή έτσι δίνει την αίσθηση μιας έκθεσης φωτογραφίας που συν-κινεί και τελικά κερδίζει τον αναγνώστη.

Τα ποιήματά του θα μπορούσαν να είναι άκρως δραματικά – το υλικό που μετέρχεται έχει μεγάλη δυναμική, ωστόσο έχω την εντύπωση ότι ο ποιητής αποφεύγει αυτή τη δραματικότητα εσκεμμένα, χάριν μιας υπόσχεσης ειρήνης στην οποία φαίνεται να πιστεύει ακράδαντα και να την υιοθετεί ως προσωπικό γνώμονα που καθορίζει και την ποιητική του – αυτή είναι που ευθύνεται για τη διάσωση μέσα του της αθωότητας που ανέφερα στην αρχή.

Ο Αυγερινός Μαυριώτης έχει ακόμη 10 ποιητικές συλλογές στο ενεργητικό του. Δεν γράφει σε όλες με τον ίδιο τρόπο και αυτό είναι προς τιμήν του, γιατί δηλώνει μια διάθεση πειραματισμού. Για παράδειγμα «Το δόντι του σκύλου», που δημοσιεύθηκε ένα χρόνο νωρίτερα, περιλαμβάνει δύο μακροσκελή ποιήματα-ιστορίες, τη στιγμή που το «Όταν πετούν οι γερανοί» προτιμά τις μικρές και σύντομες φόρμες.



Ας δούμε μερικά ποιήματα από αυτή την τελευταία συλλογή του:


ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Να βάλεις μπλε πολύ στη ζωγραφιά
ζωντανή τη θάλασσα να κάνεις.
Δελφίνια να πηδούν στο ηλιόγερμα
και γλάρους να χορεύουν στον αγέρα
μ’ ανοιχτές φτερούγες.

Μακριά απ’ το κύμα τ’ άγριο
να σέρνεται η σιωπή στην άμμο.

Τη βάρκα μου χωρίς κουπιά να ταξιδεύει
στ’ ανοιχτά. Κι εγώ να φεύγω μακριά
χωρίς εσένα.


ΕΠΑΙΞΕΣ ΠΟΛΥ

Έπαιξες πολύ με το φως της μέρας
και η νύχτα σου αρνήθηκε τον ύπνο.
Τώρα η αυγή σαν ένα χρυσόψαρο
ροδίζει τη στέρνα που κολύμπησε
το φεγγάρι.


ΠΡΩΙΝΟ

Στο πρωινό φως μ’ αργές κινήσεις
η μάνα ετοιμάζει το πρωινό μας.
Κανείς δε μιλά. Όλοι περιμένουν.
Κανείς δε σκέφτεται να σφουγγίσει
τον ιδρώτα απ’ το χλωμό μέτωπό της,
να φιλήσει τα λιγνά δάχτυλά της
που τρέμουν από την κούραση.



ΤΟ ΦΤΕΡΟ

Σήμερα ο πατέρας έφερε στο σπίτι
ένα πολύχρωμο φτερό από την ουρά
ενός παγωνιού. Τ’ ακούμπησε προσεχτικά
στο λίκνο της μικρής αδερφής μας.
Και γέμισε το σπίτι με χρώματα
και μικρά παιδικά δαχτυλιδάκια.


ΒΡΕΧΕΙ

Βρέχει και ο ήλιος παραφυλάει
κρυμμένος πίσω από ένα μαύρο σύννεφο.
Όταν πάψει το σύννεφο να βρέχει
και σωπάσουν τ’ άγρια μπουμπουνητά,
θα πλέξει τις ακτίνες του σ’ ένα
πολύχρωμο ειρηνοφόρο ουράνιο τόξο
ν’ αγκαλιάσει τον τρομαγμένο κόσμο.


ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ

Φέτος το χειμώνα μείναμε πάλι χωρίς φωτιά.
Όλοι κυκλοφορούν στους δρόμους με βαριά
πανωφόρια και στα παγωμένα σπίτια τυλίγονται
με μάλλινες κουβέρτες και πολύχρωμα χράμια.

Πιστεύουν πως μ’ αυτό τον τρόπο θα νικήσουν
τη βαρυχειμωνιά που τους ζώνει από παντού.
Όμως το κρύο έχει περάσει βαθιά μέσα τους.
Και πάγωσε την ελπίδα που θερμαίνει την ψυχή.


ΣΤΟ ΖΑΠΠΕΙΟ

Κάθεται μόνος στο παγκάκι του κήπου.
Προσπαθεί να θυμηθεί πώς βρέθηκε στο Ζάππειο.
Μπροστά του περνούν άνθρωποι κάθε ηλικίας,
στα πόδια του παίζουν αμέριμνα μικρά παιδιά,
τιτιβίζουν στα δέντρα πουλιά. Είναι άνοιξη.
Ένα κορίτσι κάθεται δίπλα του, σχεδόν ακουμπά
απάνω του. Του χαμογελά. Δεν ξέρει να ονομάσει
αυτό που νιώθει. Το κορίτσι εξακολουθεί να του
χαμογελά. Ο κήπος είναι ολάνθιστος. Κόβει ένα
άσπρο τριαντάφυλλο. Κάνει να του το δώσει.
Ξύπνα παππού, του λέει μια φωνή. Είναι ώρα να γυρίσεις στο σπίτι.


2 σχόλια:

  1. Είναι πραγματικά ένας πολύ σπουδαίος λογοτέχνης ο κύριος Αυγερινός Μαυριώτης ! Έχει πολύ μεγάλη προσφορά στην λογοτεχνία με καταπληκτικά τόσο πεζά όσο και ποιητικά έργα ! Εξαιρετική η παρουσίαση που του κάνατε κυρία Χριστίνα Λιναρδάκη στο http://stigmalogou.blogspot.gr/2013/10/blog-post_23.html σήμερα Τετάρτη 23/10/13

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σας ευχαριστώ πολύ κ. Ορφανουδάκη. Πράγματι μεγάλη η προσφορά του κ. Μαυριώτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή