Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013

Εν καιρώ ποίησης

Ο άνθρωπος, με την είσοδό του στον ιστορικό χρόνο, ξεκινά το μακρύ ταξίδι της περιπλάνησης, της αναζήτησης, της εξερεύνησης και της διερεύνησης τόσο του κόσμου που τον περιβάλλει όσο και του εσωτερικού του κόσμου. Βαθιά η ανάγκη του να εκφράσει και να εκφραστεί. Με βασικά πνευματικά εργαλεία τη σκέψη, τον λόγο, τη φαντασία, ανακαλύπτει την πρώτη των τεχνών, την Ποίηση. Μιλά και γράφει για τα συναισθήματα, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τα πιστεύω, τις αγωνίες, τους φόβους του. Η ποιητική γλώσσα τού δίνει αυτή τη δυνατότητα, αυτή την ελευθερία να ποιήσει, δηλαδή να δημιουργήσει, να γίνει δημιουργός, να πλάσει καινούργιες λέξεις, εικόνες, να προσδιορίσει έννοιες, να αναπτύξει ιδέες.

Συμβολική η γλώσσα της ποίησης, σιβυλλική και σημειολογική, αιρετική και αυτοαναιρούμενη. Με εσωτερικό ρυθμό, μουσικότητα, οικονομία στον λόγο για την ανάδειξη της ουσίας και της περιεκτικότητας των νοημάτων της. Κατά τη διάρκεια της εξέλιξης του ανθρώπου, η Ποίηση πέρασε μαζί του διάφορα στάδια μορφής, έκφρασης, τεχνοτροπίας. Ο ποιητής στέκει ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό του: είναι ο δέκτης και ο πομπός. Προσλαμβάνει, επεξεργάζεται, φιλτράρει και μέσα από τη δική του συλλογιστική γράφει το ποίημα το οποίο κοινωνεί και μοιράζεται με τους άλλους ανθρώπους. Γιατί η ποίηση είναι τόπος συνάντησης και επικοινωνίας των ανθρώπων. Είναι όμως και απελευθερωτική. Δεν ακολουθεί τις διαχωριστικές γραμμές/μπάρες που θέτουν οι κοινωνίες ούτε τους αποκλεισμούς, τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις. Ως έκφραση δημιουργίας ενώνει, δεν διχάζει, συνθέτει με την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα, προχωρεί στην περαιτέρω εξέλιξη ανθρώπου και τέχνης με τη συνομολογία και τη συνύπαρξη.

Η χώρα μας έχει μακρά ιστορία και παράδοση στην Ποίηση. Από τον Όμηρο στους αρχαίους χρόνους, τον Αρχίλοχο, τη Σαπφώ, τον Πίνδαρο, την Ανύτη. Μέχρι τη δημοτική ποίηση, αυτή την προφορική συλλογική κατάθεση μνήμης του λαού μας για τους αγώνες του για την ελευθερία, αλλά και την καθημερινή ζωή του κοντά στη φύση. Με τους ποιητές της γενιάς του ’30 και τα δύο Νόμπελ Λογοτεχνίας, τον οικουμενικό Καβάφη, τη γενιά της αμφισβήτησης του ’70 και πολλούς άλλους ενδιάμεσα σημαντικούς ποιητές και ποιήτριες. Με τη μεγάλη και ουσιαστική ποιητική κοινότητα της Θεσσαλονίκης, αλλά και το πάνθεον των σπουδαίων ποιητών/ποιητριών που απαρτίζουν τον παγκόσμιο χάρτη, αποκαλύπτεται η δύναμη της Ποίησης και η σημαντικότητά της στη ζωή των ανθρώπων. Αποδεικνύεται ότι η Ποίηση είναι αναπόσπαστο μέρος της ύπαρξης του ανθρώπου και ταξιδεύει μαζί του μέσα από την ιστορία και τον χρόνο.

Σε χαλεπούς, σκοτεινούς και δύσκολους καιρούς, όπως η εποχή μας, η Ποίηση ανθίζει. Γίνεται καταφυγή, παρηγοριά, διαμαρτυρία διέξοδος. Αφυπνίζει, καλεί σε εγρήγορση και δράση. «Αντισταθείτε», έλεγε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός, στην απαξίωση, τον αμοραλισμό την ισοπέδωση των ανθρώπινων αξιών. Η Ποίηση ως γέννημα πνευματικό με αυταξία πανανθρώπινη ποιεί πολιτισμό.

Μερώνει τον άνθρωπο, τον οδηγεί να στρέψει το βλέμμα εντός του, στον διπλανό του, ψηλά στον ουρανό για να μπορεί να σταθεί ακόμα πιο ορθός, ακόμα πιο ευθυτενής.



Φανή Αθανασιάδου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου