Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2013

Νικόλας Ευαντινός - «Ενεός»

Με  τη συλλογή "Ενεός" ο Νικόλας Ευαντινός κέρδισε το τρίτο βραβείο στο φετινό Συμπόσιο Ποίησης στην Πάτρα. Οι τίτλοι γενικώς δεν μας λένε πολλά πράγματα εδώ στο στίγμαΛόγου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μας προδιαθέτουν αρνητικά.

Η συγκεκριμένη λοιπόν συλλογή έχει ένα βασικό χαρακτηριστικό που οι περισσότερες σύγχρονές της δεν καταφέρνουν ούτε καν να υποψιαστούν: καταφέρνει να κοιτάξει πίσω από αυτό που φαίνεται και να μας δείξει ό,τι βλέπει. Δεν εξαντλείται δηλ. σε περιγραφές, αλλά την απασχολεί η ουσία, την οποία καταφέρνει να φωτίσει.

Αν και είναι γραμμένη σε φόρμα πεζού (μια ή περισσότερες παραγράφους σε κάθε σελίδα), έχει ροή και ρυθμό που, πάλι, πολλές συλλογές γραμμένες στην τυπική φόρμα του στίχου δεν έχουν. Αυτή η φόρμα του πεζού, άλλωστε, ήταν που επέτρεψε στον Ευαντινό να παρεμβάλλει πολλές δευτερεύουσες προτάσεις ανάμεσα στις κύριες. Και το έκανε χωρίς να διακυβεύει καθόλου τον ρυθμό, αντιθέτως. Μάλιστα, κατάφερε με αυτό τον τρόπο να αποκτήσει η συλλογή μεγαλύτερο νοηματικό και αισθητικό βάθος.

Ο Ευαντινός γράφει με ευαισθησία, ενσυναίσθηση και ειλικρίνεια, παρότι ενεός, όπως δηλώνει. Ζει μέσα στον κόσμο, τον παρατηρεί και παρατηρεί επίσης τον εαυτό του. Την παρατήρηση ακολουθεί η βάσανος της ερμηνείας κι έπειτα τα συμπεράσματα που παράγονται από αυτήν τα καταθέτει όμορφα στον αναγνώστη, χτίζοντας μια γέφυρα εμπιστοσύνης μαζί του. Δεν είναι τόσο η καλλιέπεια όσο η ευστοχία νοημάτων και συναισθημάτων που δημιουργεί εντυπώσεις που μένουν.

Αν και είναι προφανές ότι μου άρεσε η συλλογή, θα επιθυμούσα ακόμη μεγαλύτερη συνοχή μεταξύ των μεταφορών, ιδίως όταν αυτές παρατίθενται παρατακτικά, με κόμματα δηλαδή ανάμεσά τους. Θα ήθελα επίσης να ενδίδει λιγότερο στο άλλοθι της πεζής φόρμας, ούτως ώστε το αποτέλεσμα να είναι αμιγέστερα ποιητικό (κάποιες λεξούλες όπως "λοιπόν", "φυσικά", κ.ά. δεν προσθέτουν τίποτε στο ποιητικό αποτέλεσμα).

Χριστίνα Λιναρδάκη


Ένα ποίημα από τη συλλογή:


Ενεός…

μπροστά στην αιωνιότητα της ανάσας

Καμιά φορά, στον κενό χώρο μεταξύ εισπνοής και εκπνοής αναδύεται μια μεγάλη πόλη.

Μεγάλα δάση κυκλώνουν τις νεανικές της πλατείες, ένα ψιχάλισμα μαλακώνει τις σκληρές γωνίες των ωραρίων της, γυναίκες παίζουν ακορντεόν στις αποβάθρες των τρένων της, οι νότες αποχαιρετούν τα σημάδια κάτω από τα φουλάρια τους, παιδιά παίζουν κρυφτό πίσω από τις λέξεις των μεγάλων, ηλικιωμένοι στους καφενέδες θάβονται όρθιοι όπως οι παροιμίες κάτω από το χώμα της χρήσης, στείρα αδέσποτα σκυλιά πολλαπλασιάζουν τις οιμωγές της νύχτας, μοναχικά βλέμματα ξεκολλούν από τις βιτρίνες και γίνονται φύλλο και φτερό, οι εξαντλημένοι φύλακες ζωγραφίζουν λιωμένα όπλα στον καμβά της αφηρημάδας, ένα ψάρι κερδίζει τη γυάλα του στη λίμνη ή μια λίμνη πλημμυρίζει τα φλύαρα διαμερίσματα γλιστρώντας από τη γυάλα, τα απορριμματοφόρα άρματα ρίχνουν τα τείχη της πραγματικότητας…

και τότε μια νέα ανάσα
η πρώτη και η τελευταία της γενιάς της
μας περιμένει να την πάρουμε…

περιμένει εμένα κι εκείνο που με υπερβαίνει…


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου