Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Ποιητές τοις μετρητοίς

Θα περίμενε κανείς εμείς οι Έλληνες να έχουμε αποτινάξει την τυραννία του γραπτού λόγου, την αυθεντία με την οποία περιενδύουμε αυτόματα ο,τιδήποτε γραπτό δούμε, αναγορεύοντάς το σε θέσφατο. Άλλωστε στο DNA μας έχουμε το γονίδιο του Ομήρου, τους ατελείωτους αιώνες προφορικής επικής παράδοσης, αλλά και το γονίδιο των στιχουργών του δημοτικού τραγουδιού που μέτρησαν άλλους τόσους αιώνες προφορικής παράδοσης κι αυτοί.

Φαίνεται όμως πως όχι, δεν την ξεπεράσαμε. Δεν εξηγείται αλλιώς γιατί τόσοι πολλοί σύγχρονοι δημιουργοί επιζητούν να δουν το όνομά τους τυπωμένο. Γιατί σπαταλούν τόσα χρήματα για να εκδώσουν και να προωθήσουν το έργο τους, αγοράζοντας ουσιαστικά τον τίτλο του ποιητή.

Ναι, στις μέρες μας ο τίτλος του ποιητή αγοράζεται. Κλείνει κανείς μια εμπορική συμφωνία με τον οίκο (τα ξέρουμε αυτά, τα έχουμε εξάλλου ξαναπεί), περί ποιότητας δουλειάς ούτε λόγος, και μετά τις σχετικές τεχνικές εργασίες και την απαραίτητη οικονομική δοσοληψία… βουαλά! έτοιμη η ποιητική συλλογή και μαζί με αυτήν η γέννηση του νέου ποιητή.

Με έκπληξη ομολογουμένως είδα στο αφιέρωμα του poetix (για το αν κομίζουν κάτι νέο στην ποίηση οι νέοι ποιητές) ένα αίσθημα ανακούφισης για τους τόσους νέους ποιητές. Γενικά, με εκκωφαντική εξαίρεση τον Κώστα Βούλγαρη, οι συμμετέχοντες στο αφιέρωμα βλέπουν σαν κάτι πολύ θετικό την τόση μεγάλη ποιητική παραγωγή των ημερών μας – είναι μια τάση που συναντώ πολύ και στο facebook, στις διάφορες ποιητικές ομάδες που παρεπιδημούν εκεί. Η τάση αυτή συνοψίζεται στο ότι, επαινώντας κάθε προσπάθεια και δίνοντας βήμα σε όλους όσους γράφουν (αδιάφορο τι, ποιήματα ή απλώς τσιτάτα για σχολικά λευκώματα ή προσωπικά ημερολόγια), υπηρετείται η ποίηση. Η αλήθεια όμως είναι πως όχι, η ποίηση δεν υπηρετείται έτσι και το μόνο που αποκομίζει ο εκδότης είναι ένα πρόσκαιρο όφελος στην τσέπη του.

Όπως και να’ χει, ο Όμηρος και οι στιχοπλόκοι των δημοτικών τραγουδιών μάς γνέφουν χλευαστικά απ’ την απέναντι όχθη: έχουμε άλλωστε απομακρυνθεί από την εποχή που ό,τι διαβάζαμε το θεωρούσαμε αυτόματα αληθινό, πόσο μάλλον αν πρόκειται για ονόματα και τίτλους. Αν μη τι άλλο, η συγκυρία μάς έχει διδάξει σκεπτικισμό.


Χριστίνα Λιναρδάκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου