Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

διαβάσαμε.... στο poetix που κυκλοφορεί

Όλοι καταμαρτυρούν πως η ποίηση έχει στρέψει τα φώτα του κόσμου στην Ελλάδα καθιστώντας την μια «εξωτική» χώρα και τους καλλιτέχνες της «εξωτικά» όντα. Είναι μια αρνητική συγκυρία αλλά και μια ευκαιρία που, με αφορμή την κρίση, κάνει τους ξένους να προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις ποικίλες ψηφίδες της ελληνικής πολιτικής/πολιτισμικής ιδιαιτερότητας. Η Ελλάδα, σημείο αναφοράς της παγκόσμιας κρίσης, «παίζει» πολύ και στον κόσμο των social media (κοινωνικής δικτύωσης). Η κρίση έκανε την Ελλάδα της μόδας. Ο κόσμος στο εξωτερικό «βλέπει» και «ακούει» πολύ ό,τι έχει σχέση με την Ελλάδα. Ο κόσμος της διανόησης, οι καλλιτέχνες, οι μουσικοί, οι συγγραφείς, οι επιστήμονες εκεί έξω συμπάσχουν με τον Έλληνα συνάδελφό τους, ανησυχούν και τείνουν χέρια συμπαράστασης.

Πολλοί Έλληνες ποιητές βρίσκουν το θάρρος να μιλήσουν για την κρίση και για όσα συμβαίνουν γύρω τους, για την αλήθεια που ζουν: δεν βλέπουν την κρίση όπως την βλέπουν οι οικονομολόγοι, οι πολιτικοί αναλυτές και τα ξένα πρακτορεία ειδήσεων που με παραμορφωτικούς φακούς αλλοιώνουν τα γεγονότα μεγεθύνοντας τη δυστυχία, τη βία, το φόβο, την απελπισία, τη φτώχεια, εξαλείφοντας ό,τι καλό υπήρξε ή υπάρχει σ’ αυτή τη χώρα. Γιατί η ποίηση δεν είναι είδηση, δεν είναι ανταπόκριση, δεν είναι ρεπορτάζ, δεν είναι τσιτάτο, αλλά η εμπνευσμένη αφήγηση τόσο του στιγμιαίου όσο και του αιώνιου. Η ποίηση προκύπτει ως ανάγκη.

Πολλοί ποιητές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αντιδρούν στη δυσφήμιση της χώρας μας προτάσσοντας το συλλογικό χρόνο στον ατομικό χρόνο, τη συλλογικότητα και την κοινωνιοκεντρική αντίληψη στην ατομική/εγωκεντρική. Προτάσσουν ένα λόγο ποιητικό που έρχεται από την μακραίωνη ελληνική παράδοση: οι ρίζες του Ομήρου έχουν πάει πολύ βαθιά σε όλη την παγκόσμια ποίηση, ενώ ο Καβάφης έχει καταστεί μέγιστος ποιητής διεθνούς εμβέλειας.

Περισσότερο προφανής από ποτέ είναι σήμερα η ανάγκη διαχείρισης της κακής εικόνας της Ελλάδας διεθνώς. Μέσα από τις αναγνώσεις, τις απαγγελίες, τις εργασίες και τις ημερίδες του Διεθνούς Φεστιβάλ Ποίησης Αθηνών (Athens World Poetry Festival), που σχεδιάζουν για τον Σεπτέμβριο του 2013 ο Κύκλος Ποιητών, ο Δήμος Αθηναίων, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και το Μουσείο Μπενάκη, η χώρα μας θα προβάλλει προς τα έξω τη δημιουργική, καλλιτεχνική, σύγχρονη εικόνα της και θα προκύψει, σε βάθος χρόνου, ένα νέο είδος φιλελληνισμού που, ενδεχομένως, θα αντιστρέψει τα αρνητικά στερεότυπα. Ένα νέο είδος φιλελληνισμού που δεν θα έχει σχέση με τον ρομαντικό φιλελληνισμό του 19ου αιώνα, μια και σήμερα δεν πρόκειται για απελευθερωτικό αγώνα αλλά για έναν σιωπηλό αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων αξιών οι οποίες τσακίζονται στο όνομα μιας νεοφιλελεύθερης κοσμοαντίληψης.

Πρόκειται για αγώνα που φέρνει στο προσκήνιο την ελληνικότητα όπως την αντιλήφθηκαν οι Γκαίτε, Χένρυ Μίλερ και Λόρενς Ντάρελ και όπως την αντιλαμβάνονται οι σύγχρονοί μας Γκύντερ Γκρας, Μάριο Βάργκας Γιόσα, Λέντο Ίβο και Αφόνσο Ρομάνο ντε Σαντ’ Άνα: συναντίληψη των προβλημάτων του ανθρώπου και μεγαλόψυχη ροή ανθρωποκεντρισμού. Προτεραιότητα ο άνθρωπος και όχι οι αριθμοί, ο απλός πολίτης και ό,τι τον συνιστά και όχι οι τράπεζες. Προτεραιότητα η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά και όχι οι αγορές. Προτεραιότητα ο αντίλογος στην τεχνοκρατική κηδεμονία που εθελοτυφλεί, τη στιγμή που ο πολιτισμός της χώρας μας από άλλα κατάγεται, άλλα τυρβάζει, άλλα εκπέμπει, άλλα επαγγέλλεται και για άλλα προνοεί.

Nτίνος Σιώτης 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου