Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Γιάννης Πατίλης - "Αποδρομή του αλκοόλ"


ποδρομή το λκοόλ

καί ἐάν μή δω // πρό τς λλάδος το ερο /
χορ συμπεπλεγμένας / Έλευθερίαν καί Μούσας /
θάνατον θέλω - νδρέας Κάλβος, «λπίς πατρίδος»

Σέ βρκα μέσα στό χαμό
μέ δανεικό παλτό κοιμόσουνα
σ’ να παγκάκι μνμες ἀπ’ τὸ  μέλλον
κι κανε κρύο Λονδίνου τοξικό
Δέν ξέρω ν Θεός μιλ λληνικά
τό σίγουρο εναι πώς ο λληνες δ
διαρκς θά τά μιλνε λο πιό λίγο
ν πάλι θά μιλνε
Γερε λιγάκι ἀπό τό στρμα σου νά δες
σκουπίδια πού ξεσέρνει πλάι
νεμος τς λλαγς
μποτίλιες πού ο γενναοι
τς ρπαχτς δειάσαν
Καί πάλι σο μπορες γερά κρατήσου
γιατί ρχίζει ποδρομή το λκόολ
ποδόρειος φρικίαση καί νάρκη
ο φιάλτες π’ τήν φοδο το δειου
Τούς εδα γώ στόν πνο μου προχτές
τόν Βενιζέλο μέ τόν Μπακαλάκο
-λευθερίαν καί Μούσας-
χορ συμπεπλεγμένους
κάτω π’ τά κυπαρίσσια τς Σταδίου
στή Δύση ναμέλποντας ὠδάς
en th twn nyn Ellhnwn dialektw

λλάδα Hellas τς Νέας ποχς
μιά φαντασίωσις ἤσουν  νεωτερική
πού σέ ξεγέννησαν γιά δοκιμή
τρες ναυαρχίδες
Γιά νά σέ μεγαλώσει νάδελφος διαφθορά
λληλοπεριχώρησις τν σοσιαλιστν μέ τά λαμόγια
Τό συναμφότερον Οκογενείας καί Βουλς

Λονδίνο χίλια χτακόσια δέκα καί ννιά
νδρέα Κάλβου ωαννίδου
ΕΛΠΙΣ.ΠΑΤΡΙΔΟΣ.
τί τίτλος σύγχρονος θεέ μου
τι πελπιστικά
αἰῶνες δύο πρίν
προφητικός


Τίτλοι τέλους

(μέ τόν τρόπο το Σ.Π.)

Τίτλος: λλάς
Παραγωγή: στορία
Σενάριο: Ζαμπέλιος Κορας
Παπαρρηγόπουλος Κορδάτος
Σκηνοθεσία (πολλοί):
Τρικούπης Καποδίστριας
λ Βενιζέλος Παπανδρέου & υοί
Παίζουν: Καραϊσκάκης Σολωμός
Θανάσης Διάκος
Ζαχαριάδης ρης Καρυωτάκης
Μελίνα Μπουμπουλίνα
Βουγιουκλάκη
Κουστούμια:
ψαλιδόκωλα πό Μόναχο-Παρίσι
καί
Φωτισμοί: σπρόμαυροι πό Δύση
Κομπάρσοι:
μες
τό μπάσταρδο το Μακρυγιάννη
Κι ξω βροχή μοντέρνα κρύο
καί κίνηση ερωπαϊκή πολλή
κι λα σάν νειρο
σ’ νείρου προβολή
πού μόλις ρχισαν
νά πέφτουνε ο τίτλοι τέλους
κι χουμε λοι σηκωθε
μέ τά παλτά στά χέρια
καθώς νάβουνε σιγά-σιγά
στήν αθουσα τά φτα
τήν ξοδο καθυστερώντας
λίγο κόμη σκεπτικοί
γιά τελευταία φορά
πρίν φύγουμε
νά θυμηθομε
το ργου
τούς συντελεστές


ναχωρήσεις

Πρωΐ καί κρύο καί φς π’ τό ψυγεο μέ τ’ ναψυκτικά
καί ρα δέκα ναχώρηση π’ τόν διάδρομο τόν πρτο
κατάσαρκα για Λάρισα φορώντας μαρα λικά
πού κάνουνε τήν όμορφιά σου να ραγίζει
Παιδί μάνα πατέρας μορφή γαπημένη
το σμα πάντα θά πονάει στό χωρισμό
Δεν εν’ θλίψη στό Σμα τὸ Ἀστυνομικὸ
ἀπὸ τὸν θάνατο στὸν Τύρναβο το συναδέλφου
μά το χτάχρονου παιδιο πού τό μαθαίνει στό σχολειό
Δέν πάει κάτω Μαύρη Τρύπα πού τήν παρξη ρουφάει
τό κάθισμα τό δειο πού γιά λίγο τήν αρα σου κρατ
τά μάτια μου τα μάτια σου πού δέν θά ξαναδον


Τειχοσκοπία

λάϊνον χιτνα

Στς μαιζονέτας του τήν πέτρινη θαμμένος κουστουμιά
γιά σα κακά στόν αυτό του χει κάνει
ντίμαχή του μοίρα το προκάνει
βάσανο καί γλυκειά παρηγοριά

ραίας γειτόνισσας νά βλέπει τόν χορό
ταν τά ροχα στή βεράντα της πλώνει
ταν σκύβει νά τινάξει τό σεντόνι
τς μορφις της σπέρνοντας εκόνες στό κενό


Καθαρά Δευτέρα

σχόλιο σ’ ναν πίνακα
τς ρς Νικοπούλου

ταν ξυπνήσεις
Καθαρά Δευτέρα
καί δες
σκοτεινιασμένο ορανό
μέ σύντομες βροχές
καί μέ έρα
τήν εκαιρία
μή φοβηθες
καί χάσεις
νά μολήσεις πάλι
τόν χαρταετό
κρατώντας
απ’ τα μέσα
την καλούμπα


μογέρων

χοντας πιτέλους πειτα
πό τριάντα χρόνια
τό Λύκειο τελειώσει
μέ κπληξη διαπιστώνω
εσιτήριο μισό
γιά δεύτερη φορά νά δικαιομαι
ν τήν πανάκαμψη προαιασθάνομαι
νεανικν σθενειν
στε μ’ περηφάνεια πλέον
τίτλο ὀμηρικό νά φέρω
μογέρων

Τήν ραση πού φθίνει
τήν εχα πό τά δώδεκα
ς τζαμαρίας προγευθε
Τήν μπωτη τς κος
τήν προετοίμασαν
κρηκτικές τίτιδες το φήβου
ν στά δόντια
πάλι σιδεράκια
σο γιά κενα
πού δεν πρα μυρουδιά
πακέτο ατό μέ τό καρτάγκενερ
κ γενετς
Και δίχως γωνία πιά
μόνο στύση πιμένει κόμη
ρθιο κατάρτι
σ’ κυβέρνητο καράβι

λλά στά θέματα ατά
στάθηκα μλλον τυχερός
δέν εχα φόβους
στό μέλλον νά σέ περιμένω
Γρας ργαλέον
σ’ εχα μαζί μου
πό τήν πρώτη τή στιγμή
τς γέννησής μου



«Νοσοκομεον λπίς»
δύσκολη πικράτησις το Τώρα

Δέν εναι Λαϊκό Θεραπευτήριο στήν Άττική
μαδικν ργίων γιατρν μέ νοσοκόμες
το ορολόγου πού (inter feces
nascimur et urinam) τό σκέφτηκε πολύ
πρίν τή μαγνητοσκόπηση γεμίσει
κοψίδια άπό τ’ χόρταστο παρόν
Δέν εναι στίς μοναχές τς Καλαμάτας
τό πιτίμιον τς κοινωνησίας το γίου Μεσσηνίας
την Αρεση τς Σάρκας νά μονώσει
μοναχικν πού κοινωνον μοναχικές
Το Κρισναμούρτι δέν εναι σοφή νελπισία
πού τς πιθυμίας μιά κι ξω κόβοντας τη Φόρα
μέ πάναγνο παρόν τον Νο γεμίζει

δ μαίνεται πόλεμος τν παδν το Τώρα
Μέ ρθωμένους τούς φαλλούς
μ’ ρθάνοιχτα τά σκέλη
πό κρεββάτι σέ κρεββάτι λυσσασμένα
περασπίζονται τό Στάλινγκραντ τς δονς
π’ το Φόν Πάουλους τούς τεθωρακισμένους ρθολογιστές
λευκς μόλυντης κι νώτερης φυλς
ς τήν διπλή τους λικα γνωρίζοντας καλά
τι Βόλγας χει μία καί μόνον χθη
ατή πρός την ποία πορευόμαστε λοι
στό τέλος νεπιστρεπτί



Ο Γιάννης Πατίλης απαγγέλλει την "Αποδρομή του αλκοόλ"

Δείτε εδώ και τη συνέντευξη που έδωσε στο στίγμαΛόγου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου