Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Πέντε αδημοσίευτα ποιήματα της Λένας Παππά - αποκλειστικά στο στίγμαΛόγου

Κανείς 

Τό «Τώρα»
πού έν ριπῆ ὀφθαλμοῦ γίνεται «Πρίν»
ὃλοι τό κατοικοῦν μέ κάποιο φόβο
καί κρέμονται ἀπ’ τό «Θά» το αίνιγματικό
μή ὂντας σε θέση να εἰκάσουν
τό παραμικρό.

Ὂσο γιά τό «Μετά», μάταιος κόπος.
νά ἐπέμβεις δέν ὑπάρχει τρόπος.
Ἀποκυήματα ὃλα τῆς φαντασίας καί τῆς Λαχτάρας
γιά συνέχεια –μιά ὁποιαδήποτε συνέχεια.

Ἀφοῦ ἡ ἀναζήτησή μας ἒμεινε ἂγονη καί στείρα
-τόσους αἰῶνες κρούοντας καί δέν ἂνοιξε
καμμιά κλεισμένη θύρα
οὒτε ἂλλος Λάζαρος μᾶς ἒγνεψε
ἒστω ἀπό μακρυά
πάρτο ἀπόφαση, ἂν μπορεῖς:

Κανείς
ὃσον ὡραῖος καί γενναῖος καί χαρισματικός
και ἂν ὑπῆρξε στή ζωή του
δέν πῆγε πέρα ἀπό τή στάχτη του.


Ἐσύ

Ἐσύ τό πέλμα πού μέ λιώνει
ἡ πυρκαγιά πού μέ ἀποτεφρώνει
ὁ ἂνεμος πού μέ στιλβώνει
Ἐσύ ὁ κότινος πού μέ στεφανώνει
τό δίχτυ πού μέ πεδουκλώνει
τό σπαθί πού μέ σκοτώνει
ἡ ὀμορφιά πού μέ ἐξυψώνει.
Ἐσύ εἶσαι ὃ,τι ἒχω καί δέν ἒχω
ἡ φωτιά στό σκοτεινό μου παραγώνι
τό παραμύθι τόσο γλυκά πού μέ στοιχειώνει
τοῦ κήπου μου τό μαγεμένο ἀηδόνι
τό μυστικό κλειδί πού με ξεκλειδώνει
τό σπίτι μου,
ἡ πατρίδα
ἡ ἐλπίδα
ἡ καταιγίδα μου

Ὃλα, τα εἶσαι ἐσύ, Ἀγαπημένε μου.



Προτροπή

Φυλαχθεῖτε ἀπό τά ἑτοιμοπαράδοτα αἰσθήματα
τά προκατασκευασμένα λόγια
τά περιπλεγμένα νοήματα
τίς εὒκολες ὑποχωρήσεις
τίς αὐθόρμητες ἐξομολογήσεις
φυλαχθεῖτε ἀπό τίς παντός εἲδους συμβουλές
τίς σοφές κεφαλές
ἀπό τούς ἐμπειρογνώμονες
τούς ἐπιλήσμονες καί τούς ἀγνώμονες
ἀπό τ’ ἀδιέξοδα ὂνειρα
τίς ἀλλοπρόσαλλες μνῆμες τῆς νεότητος
τούς κραδαίνοντες ἀριθμούς προτεραιότητος
φυλαχθεῖτε, ἀντισταθεῖτε
στούς πόθους που ἀπαιτοῦν ἂμεση ἐκπλήρωση
στά κενά πού χρειάζονται συμπλήρωση
στά «Ὁπωσδήποτε»
«Ποτέ» καί «Πάντα»
στίς ὑποκλίσεις, στίς φιλοφρονήσεις
τίς γλυκερές τῶν πλησίον χειραψίες
τίς φανφάρες, τίς ἂνευ λόγου φωταψίες

Καί ἰδίως καί προπαντός ἀπό τόν ξένο καί δικό σας
καλά κρυμμένο ἐντός ἐκτός
ἂγνωστο ἑαυτό σας.


Χωρισμός

Ἒφυγα τρέχοντας ἀπ’ τό δωμάτιο
καί τό δωμάτιο μέ ἀκολούθησε
μ’ ὃλα του τά ἒπιπλα
τό γράμμα σου πάνω στό τραπέζι
καί τή φωτογραφία σου στόν τοῖχο
ένῶ κάποιος μέσα μου ἒκλαιγε καί φοβόταν καί κρύωνε

Οἱ δρόμοι καταπιῶνες τῆς μοναξιᾶς
μέ δάγκωναν μέ φῶτα αἰχμηρά
ὁ οὐρανός σερνόταν μές στίς σκοτεινές
λάσπες τῆς νύχτας
μιά ἀποφορά θλίψης γέμιζε τό τοπίο
κι ἐγώ σακατεμένη
δίχως ροῦχο ἢ φωτιά
κατρακυλοῦσα βαθιά
στό γκρεμό του Ἀντίο πού φεύγοντας
ἂνοιξες μέσα μου.


Ματαιοπονίες

Ἡ ἀνωνυμία συντρίβει τούς ἀνθρώπους.
Ὃλοι, μέ τόν ἓνα ἢ μέ τόν ἂλλο τρόπο προσπαθοῦν
μέσα στοῦ πλήθους τόν πολτό
νά ξεχωρίσουν.

Ἂλλοι ὀνειρεύονται σέ μιά πλατεῖα τό ἂγαλμά τους
ἂλλοι μιά θάλασσα δική τους
ἓναν οὐρανό φωταγωγημένο με τ’ ὂνομά τους
οἱ πιό τρελλοί ψάχνουνε γιά τό ἀθάνατο νερό
κουτσοί, στραβοί, ἀνόητοι, γελοῖοι, ὃλοι
μπαίνουνε στίς φωτιές γυμνοί
πατοῦν ξυπόλητοι στ’ ἀγκάθια
σκαρφαλώνουν σέ ἀπάτητα βουνά
-ἡ Λήθη ἀόρατη ξοπίσω τους μ’ ἓνα σφουγγάρι σβήνει
σβήνει, σβήνει
μέ τυφλή λύσσα, μέ μανία, ἐξαφανίζει
σημάδια, αἲματα, προσπάθειες, κατορθώματα
αὐτοί ἐπιμένουν κι ἐπιμένουν
πατοῦν ἐπί πτωμάτων τρελλαμένοι
οὐρλιάζουν, κυνηγιοῦνται, σέρνονται
ρίχνουν θηλειές στό Ἂγνωστο, στό Ἂπιαστο
πυροβολοῦν τό Θάνατο μέ τή ζωή τους
κατεδαφίζοντας τό παρελθόν, πουλώντας τό σπίτι τους
τήν ψυχή τους
για νἂβρει χῶρο νά στήσει τήν προτομή τους
ὁ γλύπτης τοῦ Μέλλοντος
ἡ Λήθη ἲσκιος τους σιωπηλός
σαρδώνεια χαμογελώντας τούς ἀκολουθεῖ
κάτω ἀπ’ τήν ἀδιάφορη σκόνη τῶν ἂστρων
χῶμα πατημένο τούς ἰσοπεδώνει.

ΛΕΝΑ ΠΑΠΠΑ

Δείτε και τη συνέντευξή της στο στίγμαΛόγου

4 σχόλια:

  1. Πάντα εξαιρετική, ότι κι αν γράφει η Λένα Παππά. Μια ποιήτρια πρώτης γραμμής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και απλή ως άνθρωπος, καταδεκτική. Ευχαριστούμε για την επίσκεψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πολύ όμορφο το τελαυταίο ποίημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το "Εσύ" ήταν αυτό που μου άρεσε

    ΑπάντησηΔιαγραφή