Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013

"Ερώματα" της Λίλιαν Μπουράνη


Το στίγμαΛόγου πάντα προσπαθεί να ασχολείται με την καλή, κατά τη γνώμη του, ποίηση. Η Λίλιαν Μπουράνη είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, αν κρίνουμε από τη συλλογή της "ερώματα" (εκδόσεις Μανδραγόρας.)

Σε αυτή περιέχονται ποιήματα που είχε από πολύ καιρό στο συρτάρι της και αποφάσισε να τα εκδώσει μόλις το 2008, μετά από προτροπή του ποιητή Τόλη Νικηφόρου.

Η ποίηση της Μπουράνη έχει ένα φιλόδοξο και πολυσύνθετο ύφος, με αρκετές λεκτικές ακροβασίες που μπορεί αρχικά να μπερδέψουν.

Τις περισσότερες φορές όμως υπάρχει ένας σταθερός πυρήνας στα ποιήματά της, ο οποίος αποκαλύπτεται για όποιον είναι επιμελής.

Το ύφος της, κάποιες φορές καυστικό, κάποιες απολογητικό και κάποιες έντονα δυναμικό, ντύνεται με εικόνες και κίνηση, σε μια προσπάθεια ίσως να κρύψει μια βαθιά παραίτηση που κάνει κάποιες φορές την εμφάνισή της.

Η λιτή προσέγγισή της βασίζεται επίσης σε δουλεμένα συναισθήματα και καταστάσεις, πολύ περισσότερο από άλλους "λιτογράφους."

Ακολουθούν πέντε ποιήματα.





ΜΠΟΝΣΑΪ

Φύτεψέ με
σε μια γλάστρα μικρού
περιορισμένου χώρου
αβαθή όσο γίνεται.
Δες με τοπίο εικαστικό
ημιτελές
σαν κάποιος να πήρε την ευθύνη
να το ολοκληρώσει.
Αν τύχει και βλαστήσουν
εκεί ανάμεσα Μάρτη-Απρίλη
οι αντοχές μου
και βρεις πως παρεκκλίνω
ψαλίδισέ μου τις απρόβλεπτες
προεκτάσεις.

ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Καμιά φορά η αγάπη
αντί να αναληφθεί
στους ουρανούς
μικραίνει τόσο
που πέφτει στον υπόνομο.
Τα βράδια που ξυπνάς
να πιεις νερό
την βρίσκεις στην κουζίνα
να τρέχει στις ρωγμές
για να κρυφτεί
σαν μαύρη
τρομαγμένη κατσαρίδα
και παραμερίζεις.
Ούτε να την πατήσεις
δεν καταδέχεσαι.


ΔΕΝΤΡΟ

Είμαι ένα δέντρο γυμνό
που πληθαίνει στη ρίζα.
Δεν έχω ίσκιο.
Τα φύλλα μου στη γη τα ρίχνω
για ν' αφρατεύει το χώμα
κι απ' τα λουλούδια μου
είναι οι στήμονες κομμένοι
μη γίνει ο ύπνος μου μυριστικός
και λιγοθυμίσει
κανένα όνειρο ανήλικο
μες στο αειθαλές δικό μου.
Ανήκω μόνο στην βροχή
στον άνεμο
και στη βουρκωμένη
ερημιά του τοπίου.
Μου ανήκει
το τρέμουλο
μιας πλάτης
που ακούμπησε φευγαλέα
ο δισταγμός του μαχαιριού
πριν με χαράξει για πάντα.


ΒΟΡΕΙΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Καρδιά μου
πόλη
μακρινή και φωταγωγημένη
σε ονείρου
μυστική γεωγραφία
ακόμα
αχαρτογράφητη.
Καρδιά μου, ποτάμι.
Δέλτα του Νείλου
δίκλωνο
που χύνεσαι στη θάλασσα
από δυο πληγές ισόβαθες.
Καρδιά μου, εγκοπή.
Χαραμάδα θλίψης
σ' εξώφυλλο χαμόγελο.
Καρδιά μου, επιθυμία.
Ορίζοντα πετρόχιστε.
Του ανέμου πέρασμα
ανοιχτό
και βορεινό παράθυρο.


ΜΗ ΒΓΑΙΝΕΙΣ

Σε ψάχνει η νύχτα.
Όχι, μη βγαίνεις
δεν τελείωσα με τα κοψίματα...
κι έχω
ένα μουτζουρωμένο βλέφαρο
-επιτοίχιο ρολόι-
που γρατσουνάνε πάνω του
οι λεπτοδείκτες
κάθε που αργεί
να κλάψει.
Όχι μη βγαίνεις
άναψε μόνο ένα καντήλι
για τη νυχτερινή μου
προσευχή.
Νυν και αεί! αγάπη μου
φαλτσάρει
ο ψάλτης ήχος
μα εσύ κοιμήσου.
Όλα αναβάλλονται
στο χρόνο.
Των εραστών το φίλημα
ο τυχοδιώκτης ύπνος
και όσα είχα να σου πω.


2 σχόλια: