Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Χαμένες ψηφίδες - Θοδωρής Βοριάς (αποσπάσματα)


ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΙ
Ὃταν περάσεις, νά σταθεῖς,
νά δεῖς ἐπίμονα στό παραθύρι,
τῆς ἐρημιᾶς τή γύμνια νά χορτάσεις,
τούς ὀργασμούς τοῦ ἀνέμου
μέ τή σκόνη.

Νά δεῖς,
τώρα πού δέν ἀπόμεινε ταβάνι,
φύτρωσε στό σαλόνι ἓνα δέντρο,
μέσ’ ἀπ’ τά φύλλα του κοιτάζω
τούς περαστικούς τῆς γειτονιᾶς.

Τώρα πιά νικήσανε τ’ ἀστέρια
Πέφτουν ἐλεύθερα στό ξέσκεπο
ὑπνοδωμάτιό μας

τζάμι γιά τζάμι ἂσπαστο
δέν ἒχουνε αφήσει.


ΧΕΡΙΑ
Χωρίς καμιά φροντίδα κι ἐπιμέλεια,
σ’ ὂ,τι ἀκούμπησαν τά χέρια μου
φύτρωσαν κι ἂλλα χέρια.

Τά βλέπω, τήν ἂνοιξη βλασταίνουνε κι ἀνθίζουν
στά δέντρα πού σκαρφάλωνα.

Τ’ ἀγγίζω, ἀσάλευτα καί σκουριασμένα
μέ την παλιά βαφή τους ξεφτισμένη
σέ κάγκελα πού ἒφραζαν αὐλές παλιῶν σπιτιῶν.

Τό δίχως ἂλλο θά ζεσταίνουν
ὃποιο κορμί ψηλάφησα,
μέ ἀναλλοίωτες τίς ἁμαρτίες στ΄ ἀκροδάχτυλα.

Εἶναι καί τ’ ἂλλα, τ’ ἀόρατα,
τά κέρινα πού ἒλιωσαν στά μανουάλια,
πού φύτρωσαν σέ ἂψυχες σκιές,
σέ στεφανωμένα ἀγάλματα, σε σημαῖες,
καί τ’ ἂλλα χέρια πού σκορπᾶνε τίς νύχτες, μέ τόν ἂνεμο,
τά μαραμένα φύλλα καταγῆς.

Τά χέρια ἐκεῖνα
-μελάνι και μολύβι-
τυπωμένα στην καρδιά,
μονάχα στά ποιήματα τά συναντάω.


ΙΣΩΣ ΓΙΝΕΙΣ ΠΟΙΗΤΗΣ 
Μιά μέρα ἲσως πάρεις τήν ἀπόφαση
νά ξαναγίνεις ἐργάτης,
νά ψάξεις σπασμένους στίχους
κάτω απ’ τα συντρίμμια τῆς πόλης.

Ἲσως χρειαστεῖ νά τραβήξεις
τό νάιλον τοῦ καταποντισμένου οὐρανοῦ
καί ν’ ἀπελευθερώσεις
θεούς καί θυμητάρια.

Ἲσως ξεθάψεις
λέξεις μέ ἀνοιχτές πληγές,
λέξεις ἀκρωτηριασμένες.

Ἲσως μιά μέρα,
μέ τά χέρια ματωμένα,
νά γίνεις ποιητής
κι ἀπ’ τήν ντροπή νά μήν ἀντέξει,
νά τόν ξεκάνεις τόν πατέρα σου.

Κι ὓστερα,
να κλαῖς γιά τά στενά
πού ἒρημα ξεμένουνε συχνά
ἀπό διαβάτες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου