Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2012

Διαβάσαμε...

Δύο συν δύο ίσον πέντε. Πώς αλλιώς να εξηγείται η Τέχνη που ευδοκιμεί σε περιόδους κρίσης; Η οικονομία καταρρέει, η κοινωνία αποσυντίθεται, τα κρατικά ταμεία αδειάζουν, όμως το Άνευ ξεχειλίζει από συνεργασίες ανθρώπων που αντιστέκονται, ελπίζουν, δημιουργούν. Είναι ακτίνες φωτός που διαπερνούν τη μαυρίλα και κάποια στιγμή θα την αναχαιτίσουν.

Περισσότερο από χρήματα, κονδύλια και προϋπολογισμούς, το έλλειμμα στον τόπο μας είναι ηθικό και πνευματικό. Έχουμε αναλογικά πολλούς πτυχιούχους, πόσοι όμως επιδιώκουν τη μόρφωση, την Παιδεία; Και ποιοι τελικά αναδεικνύονται στις θέσεις που καθορίζουν τη ζωή μας; Εκτός εξαιρέσεων, επικρατούν οι μέτριοι στην καλύτερη περίπτωση, σε μια ανίερη συμμαχία με κύριο στόχο την παραμονή τους στην εξουσία. Οι άξιοι και ανιδιοτελείς παραμερίζονται και όσοι προσπαθούν για κάτι καλύτερο απογοητεύονται και εγκαταλείπουν νωρίς.

Έφτασε η ώρα για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα ξανακτίσει σε στέρεες βάσεις την πολιτεία μας. Τριακόσια χρόνια μετά τη γέννηση του Jean-Jacques Rousseau χρειαζόμαστε ένα νέο Διαφωτισμό. Η Τέχνη και οι πνευματικοί άνθρωποι έχουν το δικό τους ρόλο σε αυτή την προσπάθεια. Με κάποιο τρόπο οι λέξεις, οι προβληματισμοί, τα οράματά μας πρέπει να μετουσιωθούν σε έργα. Όταν τα καταφέρουμε, δύο συν δύο θα ισούνται με το άπειρο.

Άνευ, Πρόλογος, καλοκαίρι 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου