Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

Αντανάκλαση

Από τις -προς το παρόν- ημιτελείς "Ανατάσεις" 

Αντανάκλαση

Αυτό που αναζητήσαμε παιδιά
ζωγραφιστά σχεδόν
ήρθε στην αγκαλιά μας και ανέτειλε.

Αυτό που για μια στιγμή ελπίσαμε
χρόνους πολλούς πριν
για χρόνους πολλούς μετά
απέγινε τώρα καυτή αλήθεια, εγκλωβισμένη
κάτω απ’ τον συρμάτινο ήλιο.

Μια στιγμή γλυκιάς αδυναμίας ήταν
το παραμιλητό ενός φθόνου
που μας έκανε να κοιτάξουμε πίσω από το φόβο
για ένα τόσο δα δευτερόλεπτο, συνεπαρμένοι
και να αντικρύσουμε σχέδια του μέλλοντος, απαγορευμένα
αγγίγματα που ξεσηκώνουν το δέρμα.

Τα έτη όμως πια πληρώθηκαν και λύθηκαν, άξαφνα
όπως ανοίγει τη βεντάλια του ο άνεμος
και αυτά που είδαμε και αυτά που αγγίξαμε
μέσα από την παιδική ανυπομονησία
έφτασε η ώρα τους να κοιταχτούν από τα μάτια
και να σωθούν απ’ τις αναίτιες επιθυμίες.

Τι θα κάνουμε άραγε
τι θα αποφασίσουμε
τώρα που αυτό το οποίο αναζητήσαμε κρυφά
αναζητάει με τη σειρά του ορίζοντα για να απλωθεί
γη για να ανθίσει;

Ηλίας Θ. Παππάς



Reflection

What we sought of when kids
as if drawing it almost
came into our arms and dawned.

What for one moment we hoped in
many years ago
many years since
now became a burning truth, caged
under the wire sun.

A moment of sweet weakness it was
the raving of some envy
which made us glimpse behind fear
for just a split second, carried away,
and see future plans, forbidden
touches that shudder the skin.

The fullness of the time came and was undone, suddenly
like a gasp of wind shooting out its fan
and what we saw and what we touched
with child-like impatience
now it’s time to look it in the eye
and rescue it from causeless wishes.

What will we do
what will we decide
now that what we secretly sought
seeks in turn of a horizon to expand
a piece of land to thrive?


Elias T. Pappas



(Translated by Christina Linardaki)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου