Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

"Στην αιωνιότητα" του Ντενί Εμορίν (μτφρ.: Ανδρονίκη Δημητριάδου)

Πρόκειται για το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του Ντενί Εμορίν που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν, σε μετάφραση και πάλι της Ανδρονίκης Δημητριάδου, με εισαγωγή αυτή τη φορά του Δημοσθένη Αγραφιώτη. Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο άνισα μέρη: το πρώτο έχει ως έναυσμα τον έρωτα και το δεύτερο μία έκθεση ζωγραφικής. Μολονότι φαινομενικά ασύνδετα, τα δύο μέρη συνέχονται από τον λόγο για τον οποίο τα εμπνεύστηκε ο ποιητής: «την ομορφιά του κόσμου σε βάρος της θλίψης και του σκοταδιού». Η ομορφιά είναι το ευκταίο – στη μία περίπτωση αναζητείται με εργαλείο τον έρωτα, ενώ στη δεύτερη με εργαλείο την τέχνη.

Ο έρωτας ωστόσο δεν είναι μόνο η αναζήτηση του ωραίου. Εμπεριέχει ένα φάσμα συναισθημάτων, συχνά αντικρουόμενων και μάλιστα βίαια: εμπεριέχει τον θαυμασμό, τη λατρεία («Είσαι τα πάντα/Αυτό που με συγκρατεί/Ακόμα»), την οδύνη, την ικανοποίηση, την απογοήτευση («Τόσες φορές/Στα χέρια σου πέθανα/Χωρίς να το νιώθεις»), την προσδοκία, τον θρίαμβο. Ο Εμορίν τον προσεγγίζει με μελαγχολική διάθεση και αντίστοιχα χρωματίζεται ο ποιητικός του λόγος. Οι στίχοι του, δοσμένοι χωρίς τίτλους, σε μια όμορφη συνέχεια που μοιάζει με ενιαίο κείμενο, είναι εξαιρετικά τρυφεροί:

«[…] Γεννήθηκα την ημέρα εκείνη του Οκτώβρη
Που αποφάσισα ότι το όνομά μου δεν σήμαινε
Τίποτα πια
Χωρίς το δικό σου»

Η συλλογή Στην αιωνιότητα θα μπορούσε να είναι ένας όρκος ή μια διαρκής υπενθύμιση του ότι η αγάπη είναι «ο μόνος δρόμος του βίου» και ότι η μόνη πραγματικά βιώσιμη επιλογή που έχει κάποιος είναι «η ακραία, η ολική ένωση των ψυχών», όπως γράφει στην εισαγωγή ο Δ. Αγραφιώτης. Ο Εμορίν περιγράφει ουσιαστικά την κατάργηση του εγώ μετά την ανάδυση του εμείς, μέσα από το οποίο ο κόσμος μοιάζει λιγότερο δύσκολος και οδυνηρός.

Μετά τα 35 ποιήματα του πρώτου μέρους, ακολουθούν τα 12 μόλις του δεύτερου, το οποίο τιτλοφορείται «Ξιαογιάνγκ ή η έκταση του κόσμου». Πρόκειται για ποιήματα απαλά μα διεισδυτικά που εκφράζουν τη συγκίνηση που προκάλεσε στον Εμορίν η έκθεση ζωγραφικής της Ξιαογιάνγκ Γκαλάς, «ζωγράφου κινεζικής καταγωγής, της οποίας τα έργα φέρουν εικαστικά στοιχεία και από την κινεζική και από την ευρωπαϊκή παράδοση», όπως μας διαφωτίζει η εισαγωγή. Ο Εμορίν γράφει:

«Να μετρώ τον κόσμο
Από τη μιαν άκρη ως την άλλη
Στις μύτες των ποδιών
Με το σχοινί των λέξεων
Τεντωμένο
Ανάμεσα στις ηπείρους»

Τον σκοπό των δύο μερών της συλλογής τον είπαμε στην αρχή, ας τον ξαναπούμε και στο τέλος του σύντομου αυτού σημειώματος: είναι να δοθεί «ένα μήνυμα αγάπης» που οδηγεί στην ομορφιά σε βάρος της θλίψης.

Χριστίνα Λιναρδάκη

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Σφηνάκια του Δεκέμβρη μεταχρονολογημένα

Πιθανώς να ήπιαμε όλοι αρκετά τις γιορτές, υπάρχει όμως σίγουρα χώρος για δύο σφηνάκια ακόμη. Άσπρο πάτο!

"Εωθινά βαλς ενός μόνου" του Μάξιμου Τρεκλίδη

Μια καλή πρώτη συλλογή που όμως δεν πατάει σταθερά. Τα εωθινά βαλς του νεότατου Μάξιμου Τρεκλίδη, που έχει επιλέξει να γράφει με ψευδώνυμο, παραδίδονται αμαχητί στη λαγνεία των λέξεων και το αποτέλεσμα είναι ένας βερμπαλισμός χωρίς προφανή λόγο. Δεν πειράζει, τέτοιου είδους ολισθήματα συγχωρούνται στην πρώτη προσπάθεια, ιδίως όταν η πένα είναι τόσο καλή. Εξαιρετικά τα ποιήματα εα΄, δαα΄ (γενικά, όλο το δεύτερο μέρος "Χέρια ταραγμένα από νύχτα" ξεχωρίζει από την υπόλοιπη συλλογή), VIII και ΙΧ. Παραθέτω το εα΄:

"Άλλοτε έλεγες τυφλά τα χέρια σου, άλλοτε
Πεινούσαν, καταβρόχιζαν τον κίνδυνο
Σα να 'σουν το επιτύμβιο ενός σημαδεμένου ουρανού
Μ' ένα ρολόι λαιμό να κρέμεται απ' την ανάσα σου
Μ' ένα λαιμό ρολόι όπου οι δείκτες ήταν άνθρωποι
Η κίνηση ένας ξεχασμένος θόρυβος κι οι αριθμοί
Λευκά κοιμισμένα πουλιά
Που κατάπινες με τόση δυσκολία

Μην ανησυχείς
Ακόμη κι η σιωπή σιωπαίνει κάποτε.
Όποιο όνειρο και να σηκώσω σε βρίσκω από κάτω."

Τελούμε σε αναμονή της επόμενης συλλογής του Μάξιμου Τρεκλίδη.


"Τζον Άπνταϊκ - Η Κορφή ενός Δέντρου", μτφρ. Αριστείδης Τροχόπουλος

Στο τεύχος 76 του λογοτεχνικού περιοδικού Ομπρέλα (Μάρτιος-Μάιος 2007) είχα επιμεληθεί ένα αφιέρωμα στον Τζον Απντάικ, στο πλαίσιο του οποίου είχε δημοσιευθεί και η μετάφρασή μου του διηγήματος του "The Wallet". Ας αναφέρω, για την ιστορία, ότι ο Απντάικ ήταν το θέμα της διπλωματικής μου στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ όπου ειδικεύθηκα στη μετάφραση. Με χαρά λοιπόν αγόρασα τούτο το βιβλίο, μόλις το εντόπισα, γιατί απ' όσο μπορώ να γνωρίζω περιλαμβάνει τη μοναδική έως τώρα προσπάθεια μετάφρασης στα ελληνικά ποιημάτων αυτού του Αμερικανού μαιτρ του λόγου. Δυστυχώς, όμως, δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου.

Οι μεταφράσεις είναι άτσαλες εκφραστικά σε αρκετά σημεία (ο ίδιος ο Τροχόπουλος στον πρόλογο αναφέρει πως καταπιάστηκε με αυτές, έχοντας μεταφράσει μόνο ένα ποίημα προηγουμένως και αλλού αναφέρει την απειρία του που εκ των πραγμάτων στερεί από την άποψή του έναν κατασταλαγμένο χαρακτήρα), ενώ και ο λόγος που μετέρχεται στον πρόλογο και το βιογραφικό σημείωμα του Απντάικ με δυσκολία χαρακτηρίζεται συντεταγμένος. Αντίθετη με βρίσκει επίσης η επιλογή να μη συμπεριληφθούν τα πρωτότυπα μαζί με τις μεταφράσεις.

Τα ποιήματα του Απντάικ είναι αυτό ακριβώς: ποιήματα του Απντάικ - και ευτυχώς ο αναγνώστης παίρνει μια αρκετά καλή ιδέα του ιδιαίτερου ύφους του, παρά τις μεταφραστικές αδυναμίες. Προβλήματα ωστόσο υπάρχουν και από πλευράς επιμέλειας και χαρακτηριστικό παράδειγμα αφροντισιάς είναι η φράση με την οποία κλείνει το βιβλίο: "Το παρόν αρχείο είναι ανθολογία από διάφορες ποιητικές του συλλογές" (προφανώς θα έπρεπε να είναι "Το παρόν βιβλίο...", αλλά... η φράση ξέμεινε από το αρχικό αρχείο word). Αξιόλογα ευτυχώς στοιχεία είναι η εύστοχη εισαγωγή του Γιώργου Λίλλη και η πληθώρα φωτογραφιών του Απντάικ που συντελεί στη δημιουργία ατμόσφαιρας εποχής.


Χριστίνα Λιναρδάκη

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Οι αναρτήσεις με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα μέχρι σήμερα

Παρόμοια ανάρτηση είχαμε κάνει και στις αρχές του 2015. Συνηθίζεται στις αρχές μιας χρονιάς να γίνεται ένας απολογισμός πεπραγμένων, μια σούμα δηλαδή των καλύτερων στιγμών/αναρτήσεων/κ.λπ. Έτσι κι εμείς είπαμε να ακολουθήσουμε τη μόδα και να σας παρουσιάσουμε τη δική μας λίστα, μετά τη λίστα με τα καλύτερα βιβλία που διαβάσαμε τη χρονιά που μας πέρασε, την οποία δημοσιεύσαμε προχθές. 

Από καταβολής στίγμαΛόγου, λοιπόν, οι πέντε αναρτήσεις με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα είναι οι εξής:

1. Χωρίς Κίγκο - Λίγα λόγια για το κοινωνικό χαϊκού (5.062 αναγνώσεις μέχρι σήμερα). Πρόκειται για ανάρτηση του 2016, γεγονός που καθιστά τον αριθμό των αναγνώσεων σχεδόν εξωπραγματικό για τα δεδομένα ιστολογίων σαν το δικό μας. Το κείμενο της ανάρτησης έχει γράψει ο συνεργάτης μας Θεοχάρης Παπαδόπουλος και αντικείμενό του είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος: το κοινωνικό χαϊκού έναντι του παραδοσιακού, θα λέγαμε ίσως γενικότερα το δυτικό χαϊκού έναντι του ιαπωνικού.

2. Το φθινόπωρο στην ποίηση (3.261 αναγνώσεις). Στην αντίστοιχη δεκάδα του 2015, ανάμεσα στις δημοφιλέστερες αναρτήσεις ήταν μόνο η εποχιακή για την άνοιξη, φέτος όμως το φθινόπωρο πήρε την εκδίκησή του! Μια ανθολόγηση ποιημάτων που κάναμε το 2014 για την πιο μελαγχολική και ήπια εποχή του χρόνου.

3. "Ασέμνου" του Φάνη Κατσιρέλου (2.707 αναγνώσεις). Η κριτική ανάγνωση της Κρις Λιβανίου (Οκτ. 2015) αμφισβητήθηκε έντονα από μια ομάδα ανάγνωσης. Διαβάστε τη μεταξύ τους αλληλογραφία (η ανταλλαγή της οποίας πραγματοποιήθηκε στον ιστότοπο του περιοδικού Μανδραγόρας) μέσω των συνδέσμων στα σχόλια. Είχαμε διάφορες αμφισβητήσεις των κριτικών αναρτήσεών μας το 2016, αλλά εμείς παραμένουμε -όπως θα έχετε διαπιστώσει- αγύριστα κεφάλια!

4. Η άνοιξη όπως την είδαν μείζονες και ελάσσονες ποιητές (1.953 αναγνώσεις). Το 2014 μας είχε πιάσει οίστρος με τις εποχές και γράψαμε για δύο! Φέτος οι εποχές έχουν την τιμητική τους από πλευράς αναγνώσεων με το φθινόπωρο να προπορεύεται της άνοιξης κατά 1.200 περίπου views.

5. Η τεχνική του σοκ - ή, αν προτιμάτε, το σεξ -  στην ποίηση (1.692 αναγνώσεις). Το 2015 αυτή η ανάρτηση του 2013 ήταν η νούμερο ένα δημοφιλέστερη, φέτος όμως έπεσε στην πέμπτη θέση. Στο μεταξύ η Χριστίνα Λιναρδάκη έγραψε ένα ακόμη κείμενο επί του θέματος, πιο θεωρητικό, με τίτλο "Ο έρωτας και το σεξ στη νεοελληνική ποίηση", το οποίο όμως δεν ευτύχησε να αποφέρει στο ιστολόγιό μας ανάλογο αριθμό αναγνώσεων!

Δεν το βάζουμε κάτω, εννοείται. Πάντα θα προσπαθούμε να γράφουμε για θέματα που σας ενδιαφέρουν. Σας ευχαριστούμε πολύ που μας διαβάζετε!



Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Τα καλύτερα βιβλία που διαβάσαμε το 2016



Όπως κάθε χρονιά τα τελευταία έτη, έτσι και φέτος ανακοινώνουμε στην αρχή του νέου έτους τις καλύτερες συλλογές που διαβάσαμε εντός του προηγούμενου. Είναι αυτονόητο ότι το μεγαλύτερο τμήμα των συλλογών αφορά το 2015 και ότι για το 2016 θα επανέλθουμε.

Τον πίνακα των καλύτερων ποιητικών συλλογών καταρτίσαμε από κοινού η Κρις Λιβανίου και εγώ, ενώ τον πίνακα των καλύτερων πεζογραφικών έργων μόνη της η Κρις. Η σειρά με την οποία παρουσιάζονται τα βιβλία είναι απολύτως ενδεικτική και τυχαία:

Ποίηση

Πεζογραφία 

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την ίδια εποχή του 2018 με τα καλύτερα βιβλία του τότε!

Χριστίνα Λιναρδάκη



ΥΓ. Ένα "βαρόμετρο" ποιητικών συλλογών που αρέσουν σε εμένα προσωπικά μπορείτε πάντα να βρίσκετε στους συναφείς πίνακές μου στο pinterest.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Χριστούγεννα σε Ανατολή και Δύση

Με αυτήν την ανάρτηση σας αποχαιρετούμε για την περίοδο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, αφού πρώτα σας δώσουμε ραντεβού για τις 9 Ιανουαρίου. Καλές γιορτές!!!


στίγμαΛόγου



ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΑΝΑΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΥΣΗ

Άστρον ήδη ανατέταλκεν εκ φυλής Ιούδα,
όπερ επιγνόντες βασιλείς κινήσεις ανατολών ποιούνται,
και φθάσαι επείγονται όπως θεάσωνται
Χριστόν εν Βηθλεέμ, σαρκί τικτόμενον

αναγγέλλει ένας καλοφωνικός ειρμός μελοποιημένος από τον Βαλάσιο Ιερέα, έναν από τους καταπληκτικούς βυζαντινούς μελωδούς. Τα Χριστούγεννα έγιναν αφορμή για την σύνθεση πολλών από τους ομορφότερους ύμνους σε Ανατολή και Δύση, καθώς οι πιστοί όλης της Ευρώπης ήθελαν να πανηγυρίσουν την έλευση του νεογέννητου που έφερνε ελπίδα μες τον παγωμένο χειμώνα ενώ στη διάρκεια των αιώνων ενσωματώθηκαν στο τελετουργικό των πανηγυρισμών μια σειρά από δοξασίες της προηγούμενης παγανιστικής εποχής.

Τα Χριστούγεννα γιορτάστηκαν πρώτη φορά στη Δύση, ενώ στην Ανατολή τα γενέθλια δεν θεωρούνταν σημαντικό γεγονός – μάλλον αρνητική σημασία είχαν, ειδικά αφού ο θεός δεν έχει αρχή και τέλος. Στην αρχή τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν ταυτόχρονα με τα Φώτα, όμως σταδιακά κατά τα χρόνια των μεγάλων Πατέρων της εκκλησίας καθιερώθηκε ο εορτασμός στις 25 Δεκεμβρίου, ημερομηνία που συνέπιπτε με το χειμερινό ηλιοστάσιο στο ρωμαϊκό καλεντάρι.

Την εποχή των μεγάλων υμνογράφων της ορθόδοξης εκκλησίας όπως ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός και ο ετεροθαλής αδερφός του Κοσμάς, επίσκοπος Μαγιουμά, γράφτηκαν μερικά από τα πιο εξαιρετικά κομμάτια της εκκλησιαστικής βυζαντινής ποίησης όπως το «Επεσκέψατο ημάς», το εξαποστειλάριον της γιορτής των Χριστουγέννων :

Επεσκεψατο ημάς
εξ ύψους ο Σωτήρ ημών,
ανατολή ανατολών,
και οι εν σκότει και σκιά,
εύρομεν την αλήθειαν·
και γαρ εκ της Παρθένου
ετέχθη ο Κύριος.

Στο ίδιο κλίμα και ο ύμνος της ενάτης ωδής:

Εξαίσιον δρόμον ορώντες οι μάγοι
ασυνήθους νέου αστέρος αρτιφαούς
ουρανίου υπερλάμποντος,
Χριστόν βασιλέα ετεκμήραντο
εν γη γεννηθέντα Βηβλεέμ
εις σωτηρίαν ημών.

Κι ένα ακόμα απόσπασμα από τον εσπερινό της Κυριακής πριν τα Χριστούγεννα:

...ευτρεπίζου σπήλαιον,
η Παρθένος εγγίζει του τεκείν.
Βηθλεέμ γη Ιούδα, τέρπου και αγάλλου,
ότι εκ σου ανατέταλκεν ο Κύριος ημών.
Ακούσατε όρη και βουνοί και τα περίχωρα της Ιουδαίας
ότι έρχεται Χριστός...

Στη υπόλοιπη Ευρώπη τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά και τα Χριστούγεννα έγιναν η σημαντικότερη γιορτή, ενσωματώνοντας μια σειρά από παγανιστικές αρχαίες δοξασίες των λαών που ζούσαν για αιώνες σε χώρες παγωμένες, όπου η αρχή του τέλους του χειμώνα είχε πάντοτε μεταφυσικές παραμέτρους. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων έγινε ένα από το πιο σημαντικά γεγονότα μετά τον ενθρονισμό του Καρλομάγνου την ημέρα αυτή το 800 μ.Χ. Ο καθαγιασμός του Βασιλιά Εδμόνδου του Μάρτυρα, που αρνήθηκε να αλλαξοπιστήσει κατά τις επιδρομές των Βίκινγκ, πραγματοποιήθηκε τα Χριστούγεννα του 855 μ.Χ., ενώ ο βασιλιάς Γουλιέλμος της Αγγλίας ανήλθε κι αυτός στο θρόνο του την 25η Δεκεμβρίου 1066, χαρίζοντας στην μέρα ακόμα περισσότερη αίγλη.

Οι πρώτοι ύμνοι της δυτικής εκκλησίας αποδίδουν την έκπληξη μπροστά στο κοσμοϊστορικό γεγονότος, μια προσευχή χριστουγεννιάτικη του έκτου αιώνα μ. Χ. με τον τίτλο Christ redeemer of all λέει:

Εκεί απ’ όπου προήλθαν ο ουρανός και τ’ αστέρια κι η άβυσσος της θάλασσας,
Κι η γη κι όλα όσα υπάρχουν μέσα σ αυτήν,
Όλα θα γαληνέψουν για να χαιρετήσουν υμνώντας
Την Έλευση σου Δημιουργέ...

ενώ σ ένα παραδοσιακό αντίφωνο της Παναγίας, το Alma Redemptoris Mater, που ψάλλεται στη Λειτουργία των Ωρών την περίοδο των γιορτών, εκφράζεται ο θαυμασμός προς την Παρθένο Μαρία:

Αγαπημένη μας Μητέρα του Λυτρωτή,
Πύλη του παραδείσου άστρο της θάλασσας,
Βοήθησε αυτούς που έχουν εκπέσει
Και παλεύουν να υψωθούν ξανά.
Εσύ που έφερες τον Δημιουργό σου,
Κι όμως έμεινες παρθένος όπως πριν μ’ όλη την  φύση ν’ απορεί.
Εσύ που δέχτηκες τον χαρμόσυνο χαιρετισμό του Γαβριήλ,
ελέησε εμάς του φτωχούς αμαρτωλούς.

Στα χρόνια του Μεσαίωνα, τα Χριστούγεννα αποτέλεσαν την πιο δημοφιλή γιορτή για τους λαούς της Ευρώπης κι οι εκκλησιαστικοί ύμνοι έγιναν κάλαντα που τραγουδιόνταν από χορωδίες και ομάδες παιδιών. Πολύ δημοφιλείς ήταν και οι συλλογές χριστουγεννιάτικων τραγουδιών, που κυκλοφορούσαν από μοναστήρι σε μοναστήρι και κατέληξαν να γίνουν γνωστά σε μια σειρά από χώρες, καθώς οι λαοί βαθμιαία μετέφραζαν τα λατινικά κείμενα στις γλώσσες τους, ιδίως στα γερμανικά,  μετά τη μεταρρύθμιση του Λούθηρου που συγκλόνισε την Ευρώπη. Ένα από τα πιο γνωστά χριστουγεννιάτικα κάλαντα αυτής της περιόδου που τραγουδιέται μέχρι σήμερα σε πολλές χώρες είναι το πανηγυρικό Gaudete (χαρείτε):

Χαρείτε! Χαρείτε!
Ο Χριστός γεννιέται εκ της Παρθένου Μαρία.  Χαρείτε!
Ο κόσμος έγινε καινούριος από τον Βασιλιά Χριστό.
Οι σφραγισμένη πύλη του Ιεζεκιήλ έχει ανοίξει διάπλατα
Η λύτρωση ήρθε, από κει που το φως έχει ανατείλει…
Ευλογημένος ο θεός : ευχές στον Βασιλιά μας...

Για το τέλος, ένα από τα πιο αγαπημένα ουαλικά τραγούδια: το wassail από την περιοχή του Gower. Μιλά για την ομάδα των τραγουδιστών που γυρνούν από πόρτα σε πόρτα, προσφέροντας το παραδοσιακό ποτό wassail σ’ ένα κύπελλο και ζητώντας κέρασμα:

Ένα wassail ένα wassail σ’ ολόκληρη την πόλη
Η κούπα μας είναι άσπρη κι η μπύρα μας καφετιά
Το wassail μας είναι φτιαγμένο από καλό πιοτό και γλύκισμα
από μοσχοκάρυδο κανέλα και πιπερόριζα το καλύτερο που υπάρχει

Το wassail μας είναι φτιαγμένο από το πιο φίνο δέντρο
Και γι’ αυτό καλοί μου γείτονες θα πιούμε στην υγειά σας
Κι εσείς που εκτός των άλλων έχετε τα πιο καλά μήλα στη γη
Παρακαλούμε αφήστε μας να μπούμε, παγώνουμε έξω απ’ την πόρτα σας

Ενώ εμείς οι φτωχοί τραγουδιστάδες στεκόμαστε έξω στο βούρκο
Έλα όμορφη κοπέλα με την ασημένια καρφίτσα κι άνοιξε μας
Ρίξε κανένα ασημένιο νομισματάκι στο κύπελο μας
Κι αν είμαστε ζωντανοί και του χρόνου
Ίσως ξανάρθουμε στην πόρτα σας

Ξέρουμε απ’ το φεγγάρι ότι δεν είμαστε τόσο κοντά
Και ξέρουμε απ’ τον ουρανό ότι δεν είμαστε τόσο ψηλά
Και ξέρουμε από τ’ αστέρια ότι δεν είμαστε τόσο μακριά
Και ξέρουμε απ’ την  γη ότι πατούμε γερά στα πόδια μας

Μακάρι οι μηλιές σας να ευδοκιμήσουν
Για νάχουμε μηλίτη και του χρόνου όταν ξαναρθούμε
Και να δεκαπλασιαστούν τα βαρέλια σας
Για νάχουμε να πίνουμε και την άλλη χρονιά

Οι δίκαιοι κι οι άρρωστοι κι οι αδύναμοι κι οι φτωχοί
Κι οι φυλακισμένοι κι οι δούλοι
Κι οι ελεύθεροι ας χαρούν,
Γιατί ο λυτρωτής γεννήθηκε.


Απόστολος Σπυράκης